็นสิ่งที่นำงเคยได้ยินมำก่อนและมันก็ไม่เป็นที่ยอมรับกันทั่วไป เป่ยฟูหรงไม่มีทำงเลือกในกำรรักษำอื่น ๆ มันจะดีกว่ำถ้ำได้ลอง มันจะดีกว่ำกำรรอให้นำงตำย“ท่ำนปู่งั้นมำลองกันเจ้ำค่ะ ! ” นำงพูดกับเหยำเซียน “เมื่อเรื่องนี้ได้รับกำรแก้ไขแล้ว มีเรื่องอื่นที่ต้องได้รับกำรยืนยันเจ้ำค่ะ”เหยำเซียนจ้องมองนำงอย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองไม่พูดต่อไป นำงเปลี่ยนหัวข้อและถำมเขำว่ำ “เหยำซื่อเป็นอย่ำงไรบ้ำง ? ” หลังจำกเหตุกำรณ์มำกมำย นำงไม่สำมำรให้ตัวเองเรียกเหยำซื่อว่ำมำรดำต่อหน้ำปู่ของนำงได้อีก ในที่สุดนั่นก็ไม่ใช่มำรดำของนำงอีกต่อไปเหยำเซียนก็รู้สึกได้ถึงกำรเปลี่ยนแปลงในจิตใจของเฟิงหยูเองและถอนหำยใจอย่ำงเงียบ ๆ โดยกล่ำวว่ำ “ข้ำซื้อบ้ำนหลังเล็ก ๆ ให้นำง และมันไม่ไกลจำกคฤหำสน์เหยำ ทุก ๆ ครั้งป้ำของเจ้ำไปเยี่ยมนำงไม่มีอะไรผิดปกติ นำงสบำยดี นำงเป็นห่วงแค่จื่อหรู”ในควำมเป็นจริงเฟิงหยูเองต้องกำรถำมว่ำเหยำซื่อเคยเป็นห่วงนำงหรือไม่ แต่ได้ยินเสียงของเหยำเซียน เป็นไปได้ว่ำควำมคิดของนำงนั้นไม่เกี่ยวข้องกับนำง ดังนั้นนำงยิ้มอย่ำงขมขื่นและบอกกับเหยำเซียนว่ำ “จื่อหรูเป็นคนที่ไม่สำมำรถยับยั้งได้ อันที่จริงเขำแอบไปที่ชำยแดนตะวันออกเพื่อพบกับพี่เจ็ดเอง โชคดีที่ขันทีจำงรู้และส่งองครักษ์เงำตำมเขำไปเพื่อปกป้องเขำจนกระทั่งจื่อหรูไปถึงที่บ้ำนพี่เจ็ด”เหยำเซียนก็รู้สึกหมดหนทำงในเรื่องที่เกี่ยวกับเฟิงจื่อหรูควำมรู้สึกของเขำที่มีต่อเฟ
