ิงจื่อหรู่นั้นไม่เคยอบอุ่นเหมือนกับควำมรู้สึกที่เขำมีต่อเฟิงหยูเอง ท้ำยที่สุดแล้วนำงเป็นหลำนสำวของเขำเองจำกชีวิตก่อนหน้ำของเขำ ในขณะที่เฟิงจื่อหรูเป็นหลำนชำยของเจ้ำของร่ำงเดิมทั้งสองคุยกันต่อไปพักหนึ่งก่อนที่เฟิงหยูเองจะออกจำกมิติของตัวเองโดยทิ้งเหยำเซียนไว้ในร้ำนขำยยำของนำงหวงซวนและวังซวนรออยู่ข้ำงนอกเมื่อเห็นนำงออกมำ วังซวนถำมทันที “วันนี้คุณหนูจะไปที่บ้ำนเฟิงหรือไม่เจ้ำคะ ? ”เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“ไม่ว่ำอย่ำงไรข้ำก็ต้องไป เตรียมตั๋วแลกเงินเดี๋ยวไปซื้อของบำงอย่ำงแล้วน ำไปพร้อมกัน ไม่ว่ำในอย่ำงไรเรำต้องมีของติดไม้ติดมือในกำรไปเยี่ยมพวกเขำ”วังซวนปฏิบัติตำมและไปที่คลังหวงซวนลำกเฟิงหยูเองเข้ำไปในห้องเพื่อเปลี่ยนชุด ในเวลำเดียวกันนำงบอกกับนำงว่ำ “องค์ชำยเหลียนสนใจเสี่ยวหยำและพยำยำมสอบถำมว่ำท ำไมนำงถึงมีลักษณะคล้ำยกับคุณหนู เสี่ยวหยำพยำยำมหลีกเลี่ยงเขำตลอดเวลำ หลังจำกกลับไปที่คฤหำสน์นำงไม่สำมำรถซ่อนได้อีกต่อไป และทั้งสองก็พูดคุยกันครึ่งคืน”เฟิงหยูเองท ำอะไรไม่ถูกเมื่อนำงกลับมำ นำงจะต้องคิดถึงวิธีที่จะแยกย้ำยคนเหล่ำนี้อย่ำงรวดเร็ว กำรเก็บพวกเขำให้อยู่ในคฤหำสน์ขององค์หญิงตลอดเวลำไม่ใช่สิ่งที่สำมำรถท ำได้ นำงถำมหวงซวนว่ำ“หลี่เฉิงอยู่ที่ไหน ? ”หวงซวนกล่ำวว่ำ“นำงเข้ำมำใกล้เพื่อท ำให้บทบำทของพระชำยำเป็นจริง องค์ชำยเหลียนและเสี่ยวหยำก ำลังสนทนำกัน และนำงก็ไปนั่งอยู่ข้ำง ๆ นำงนวดไหล่ขององค์ชำยเหลี
