ยนเป็นครั้งครำว นำงใจดีมำกเจ้ำค่ะ”เฟิงหยูเองพบว่ำมันยำกนิดหน่อยที่จะเผชิญหน้ำกับคนที่นำงน ำเข้ำมำในคฤหำสน์นำงส่ำยหน้ำด้วยควำมร ำคำญ นำงน ำหวงซวนออกจำกคฤหำสน์อย่ำงรวดเร็วทำงด้ำนวังซวนก็ไล่ตำมอย่ำงรวดเร็วโดยถือตะกร้ำผลไม้นำงบอกกับเฟิงหยูเอง “สิ่งเหล่ำนี้ถูกส่งในตอนเช้ำ ข้ำได้เลือกแล้วบำงอย่ำงที่จะน ำมำพร้อมกัน เอำมันไปสู่ตระกูลเฟิงจะดูดีเช่นกันเจ้ำค่ะ”หวงซวนยิ้มเยำะ“แน่นอน ตอนนี้ตระกูลเฟิงจะต้องดิ้นรนหำกพวกเขำต้องกำรกินผลไม้”ขณะที่นำงพูดสิ่งนี้พวกนำงได้ขึ้นรถม้ำและมุ่งหน้ำไปยังบ้ำนของตระกูลเฟิง พวกเขำหยุดซื้อของก ำนัลบ้ำง เมื่อพวกเขำไปถึงทำงเข้ำบ้ำนของตระกูลเฟิง คนขับรถที่อยู่ด้ำนนอกกล่ำวว่ำ “วันนี้ท ำไมบ้ำนของตระกูลถึงมีชีวิตชีวำ พวกเขำรอต้อนรับคุณหนูหรือไม่ขอรับ ? ”ในขณะที่เขำพูดสิ่งนี้ เขำลดควำมเร็วของรถและหันมำยกม่ำนขึ้นพร้อมพูดกับคนที่อยู่ข้ำงในว่ำ “คุณหนู มีคนจ ำนวนมำกอยู่หน้ำประตูบ้ำนของตระกูลเฟิงขอรับ”เฟิงหยูเองยืนขึ้นและเดินไปไม่กี่ก้ำวมองเห็นสถำนกำรณ์ตรงหน้ำบ้ำนของตระกูลเฟิงนำงมองเล็กน้อยและให้คนขับหยุดรถม้ำจำกนั้นนำงก็น ำวังซวนและหวงซวนลงจำกรถม้ำแล้วหำที่ยืนก่อนที่พวกเขำจะได้ใกล้ชิดกับฝูงชนมำกขึ้นเสียงของคนรอบข้ำงก็สำมำรถได้ยินได้แล้วโดยหนึ่งในพวกเขำกล่ำวว่ำ “ใครจะรู้ว่ำคุณหนูรองของคฤหำสน์เสนำบดี นำงเป็นผู้หญิงที่ดีจริง ๆ ! ”หญิงสำวคนหนึ่งกล่ำวว่ำ“พูดไป มันควรจะเป็นคุณหนูส
