กำรกระท ำของเฟิงหยูเองท ำให้สมำชิกของตระกูลเหยำรู้สึกประทับใจมำกหลังจำกทั้งหมดสถำนะปัจจุบันของนำงแตกต่ำงกัน นำงได้รับต ำแหน่งเป็นองค์หญิงจี่อัน และต ำแหน่งองค์หญิงนี้ได้มำจำกกำรท ำงำนของนำงเอง แต่ส ำหรับเฟิงหยูเองปัจจุบันที่จะละทิ้งสถำนะของนำง คุกเข่ำและแสดงควำมเคำรพต่อพวกเขำ นั่นหมำยควำมว่ำเด็กคนนี้ไม่ใช่คนเย่อหยิ่ง นำงกลับแสดงควำมเคำรพต่อผู้อำวุโสและใจดีต่อผู้อื่น มันเป็นไปตำมที่พวกเขำคิด นำงเป็นคนโปรดของทุกคนเหยำเซียนและเฟิงหยูเองไม่จ ำเป็นต้องท ำสิ่งนี้ตำมธรรมชำติแต่เหล่ำลุงก็เคลื่อนไหว ก่อนหน้ำนี้ลุงคนโต, จิงจุนลูบหัวนำง ครำวนี้ลุงรอง, จิงเสี่ยว และลุงสำม, จิงหยูก็ช่วยประคองเฟิงหยูเองให้ลุกขึ้นเฟิงหยูเองรู้สึกว่ำแขนของนำงถูกจับแน่นแต่มันก็ไม่ได้ตั้งใจ แต่มันเป็นควำมรู้สึกที่ไม่รู้ว่ำจะแสดงออกถึงควำมรักที่กระจำยอยู่ทั่ว ท ำให้ควำมรู้สึกของนำงเต็มไปด้วยควำมรักเมื่อลุงและป้ำของนำงมีโอกำสได้ดูแลนำงญำติทั้งหกก็อยำกจะไปเช่นกัน แต่น่ำเสียดำยที่เหยำเซียนไม่ได้ให้โอกำสพวกเขำ โบกมือเขำกล่ำวว่ำ “หยุดกอดอำเอง แล้วปล่อยให้นำงพักผ่อนบ้ำง เรำไม่ได้เตรียมเครื่องดื่มหรือ ? น ำน ้ำชำมำ มำพูดกันในขณะที่ก ำลังรับประทำนอำหำรกันอยู่” จำกนั้นเขำก็พูดกับเฟิงหยูเอง “กำรกลับมำจำกพระรำชวังในเวลำนี้เจ้ำต้องทำนอำหำรเย็นมำแล้ว ข้ำจึงไม่ได้เตรียมไว้เตรียมแค่เครื่องดื่มบำงอย่ำงเท่ำนั้น สิ่งนี้จะท ำให้เรำมีโอ
