กำสพูดกัน”เฟิงหยูเองพยักหน้ำแสดงว่ำนำงคิดว่ำกำรเตรียมกำรนั้นดีอย่ำงรวดเร็วชำ, ขนมอบและผลไม้ถูกน ำออกมำด้วย แต่ละถูกวำงไว้ในแต่ละโต๊ะ เฟิงหยูเองได้รับกำรดูแลเป็นพิเศษ ซูซื่อชี้ไปที่ขนมอบที่ยอดเยี่ยมและพูดกับเฟิงหยูเอง “ดูสิว่ำสิ่งเหล่ำนี้ช่ำงสวยงำมเหลือเกิน แค่มองไปที่พวกมันก็จะท ำให้เจ้ำหิว ! มันเป็นเรื่องน่ำเสียดำยที่ไม่มีบุตรสำวที่จะเพลิดเพลินกับขนมอบเหล่ำนี้ที่ข้ำท ำ” ในขณะที่พูดอย่ำงนี้นำงหยิบขนมและป้อนเฟิงหยูเองเฟิงหยูเองกินมันและพบว่ำมันอร่อยจริงๆ นำงจึงยิ้มแล้วกล่ำวว่ำ “คฤหำสน์ขององค์หญิงติดกับคฤหำสน์ตระกูลเหยำ ข้ำจะให้คนเปิดทำงเข้ำเล็ก ๆ นั้นอีกครั้ง ด้วยวิธีนี้มันจะง่ำยกว่ำที่เรำจะเข้ำออก ถ้ำท่ำนป้ำไม่ร ำคำญ อำเองจะมำกินขนมทุกวัน”ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้สมำชิกของตระกูลเหยำมีควำมสุขมำกนำงมำทุกวันเพื่อดื่มชำและขนมอบ หมำยควำมว่ำพวกเขำจะได้เห็นสำวน้อยน่ำรักทุกวัน ส ำหรับสมำชิกของตระกูลเหยำ นี่เป็นสิ่งที่น่ำยินดีที่สุดในโลก !ทั้งตระกูลเหยำคุยกับเฟิงหยูเองเป็นเวลำนำนในช่วงเวลำนี้ซูซื่อได้ประสบควำมส ำเร็จในกำรได้รับสิทธิ์ในกำรนอนกับเฟิงหยูเอง นำงยิ้มไม่หุบ ฉินซื่อหัวเรำะเยำะนำงว่ำ “เมื่อหลำนชำยคนโตกลำยเป็นจอหงวนอันดับหนึ่ง ข้ำก็ไม่เห็นพี่สะใภ้ใหญ่มีควำมสุขมำก จริง ๆ แล้วในครอบครัวของเรำ บุตรชำยไม่ได้เป็นที่รักเหมือนบุตรสำว”เมื่อพูดถึงค ำเหล่ำนี้ทุกคนก็เห็นด้วยตระกูลเหยำเป็นกรณีทั่วไป
