เกิดเหตุตอนแรกมันไม่ได้มีปัญหำอะไรมำก อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำสิ่งนี้เกิดขึ้น ดังนั้นเขำจึงรีบถำมว่ำ “อำเอง เกิดอะไรขึ้นกับสิ่งนี้ ? พี่ชำยใหญ่ไม่รู้จริง ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้”เฟิงหยูเองกระพริบตำ“พี่ชำยใหญ่ไม่รู้อะไรเลยหรือเจ้ำค่ะ?”จำกนั้นนำงก็ยิ้ม และเล่ำฉำกจำกเมื่อนำงเพิ่งเข้ำมำในเมืองหลวงมันคงจะดีถ้ำไม่ได้พูดถึงแต่สิ่งนี้ท ำให้เหยำเซียนโกรธ เขำตะโกนเสียงดัง “ช่ำงเป็นเรื่องไร้สำระ ! ร้ำนปักมีช่ำงปัก แต่ท ำไมพวกเขำถึงขอให้คุณหนูสำมปักให้ ? และจะพูดสิ่งที่น่ำรังเกียจเช่นนี้ คนในคฤหำสน์ของเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยมีกำรศึกษำหรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองปลอบใจอย่ำงรวดเร็ว“ท่ำนปู่อย่ำโกรธเจ้ำค่ะ บอกเด็ก ๆ ว่ำท่ำนปู่โกรธอะไรกับบ่ำวรับใช้ ! เพียงแค่ปล่อยเรื่องนี้ไป ท้ำยที่สุดเซียงหรูก็ท ำลำยผ้ำของพวกเขำ หำกพี่ชำยใหญ่สำมำรถเป็นคนกลำงในเรื่องนี้ได้ เรำสำมำรถช่วยเซียงหรูจำกกำรต้องจ่ำยค่ำผ้ำ ได้หรือไม่เจ้ำคะ ? ”นำงพูดอย่ำงจริงใจท้ำยที่สุดถ้ำเรื่องนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น นำงก็จะต้องจัดกำรให้เหมำะสมส ำหรับเซียงหรู อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำอีกฝั่งก ำลังแต่งงำนกับคฤหำสน์เหยำ นั่นหมำยควำมว่ำนำงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจำกควำมสัมพันธ์กับครอบครัวนี้นำงต้องกำรพูดเรื่องบำงอย่ำงเกี่ยวกับเฟิงเซียงหรูเพื่อที่จะเอำชนะเรื่องนี้เหยำซู่รู้สึกผิดท้ำยที่สุดแล้วหลู่เหยำยังไม่ได้แต่งงำนกับครอบครัว ทั้งสองได้พบกันเพีย
