งไม่กี่ครั้ง เมื่อเปรียบเทียบกับเฟิงหยูเองเขำยังคงชอบน้องสำวของเขำมำกกว่ำ นอกจำกนี้ยังมีคุณหนูสำมตระกูลเฟิง เขำได้พบนำงก่อนหน้ำนี้เมื่อนำงยังเด็ก ร่ำงเล็ก ๆ น่ำรักนั่นเป็นสิ่งที่เขำยังจ ำได้ อย่ำงไรก็ตำมเขำไม่เคยคิดเลยว่ำนำงจะต้องทนทุกข์จำกน ้ำมือของหลู่เหยำเขำมองไปที่เฟิงหยูเองและป้องมือโค้งค ำนับอย่ำงลึกซึ้ง “อำเองเป็นคนใจกว้ำง พี่ชำยใหญ่จะจ ำควำมเมตตำนี้ไว้”ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้เฟิงหยูเองรู้สึกเขินอำยเล็กน้อยนำงเคยใจกว้ำงที่ไหน นำงเป็นคนที่เสียใจมำกที่สุด มันเป็นเพียงแค่ว่ำนำงไม่มีทำงเลือกนอกจำกต้องเผชิญกับมันบำงครั้งเหยำเซียนเห็นว่ำเฟิงหยูเองไม่ได้ตั้งใจจะติดตำมเรื่องนี้ต่อไปดังนั้นจึงถือได้ว่ำเป็นข้อสรุป อย่ำงไรก็ตำมควำมประทับใจในคุณหนูรองตระกูลหลู่ก็ยิ่งลดลงไปอีกในสำยตำของตระกูลเหยำคืนนั้นเฟิงหยูเองนอนกับซูซื่อตำมที่ตกลงกันนำงถูกซูซื่อกอดตลอดคืน ในที่สุดนำงก็หลับไปในช่วงครึ่งหลังของคืน นำงยังคงถูกกอดดูเหมือนว่ำซูซื่อจะกอดตุ๊กตำอย่ำงแท้จริงเฟิงหยูเองยิ้มอย่ำงขมขื่นและคิดกับตัวเองว่ำตระกูลเหยำควรให้ก ำเนิดบุตรสำวมิฉะนั้นญำติเหล่ำนี้จะกลำยเป็นบ้ำ นำงเพียงแค่หวังว่ำลูกพี่ลูกน้องคนโตของนำงจะสำมำรถใช้ชีวิตอย่ำงมีควำมสุขกับคุณหนูรองตระกูลหลู่ และให้ก ำเนิดบุตรสำวที่งดงำม ด้วยวิธีนี้ครอบครัวจะถือว่ำสมบูรณ์วันรุ่งขึ้นหลังอำหำรเช้ำลูกพี่ลูกน้องทั้งสำมไปรำชส ำนักและเฟิงหยูเองพำเหยำเซียนไ
