นดับหนึ่งของปีนี้คือ…”แคร่เลื่อนไปไกลและไม่ได้ยินเสียงกำรสนทนำอีกต่อไปเฟิงหยูเองปล่อยผ้ำม่ำนลงและเอนตัวลงในรถ อย่ำงไรก็ตำมนำงไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อไป นำงถำมซวนเทียนหมิง “ช่ำงฝีมือเป่ยจะอยู่ที่คฤหำสน์หรือในพระรำชวัง ? หรือว่ำเขำประสบอุบัติเหตุ ? ”ซวนเทียนหมิงส่ำยหน้ำ“ถ้ำช่ำงฝีมือเป่ยประสบอุบัติเหตุ เสด็จพ่อคงจะเอ่ยถึงเรื่องนี้อย่ำงแน่นอน เขำคงจะอยู่ในพระรำชวัง ส ำหรับพระรำชวังนั้นข้ำรู้สึกว่ำควรจะมีคนจำกภำคเหนือในนั้น”“ใคร? ” เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว และจ ำได้ทันทีว่ำองค์ชำยเหลียนพูดว่ำ “ตวนมู่อันกัวไม่ต้องกลัว สิ่งที่ต้องกลัวคือบุตรของเขำที่กระจัดกระจำยเต็มไปหมด พูดว่ำ… เป็นไปได้หรือไม่ว่ำบุตรคนหนึ่งของเขำอำจเข้ำไปในพระรำชวังได้”ซวนเทียนหมิงกล่ำวว่ำ“ข้ำจะไม่ลดควำมเป็นไปได้นี้ แต่จะระบุว่ำใครและต ำแหน่งใด หรือมีกี่คนในนั้น ? นี่คือทุกสิ่งที่จ ำเป็นต้องได้รับกำรตรวจสอบอย่ำงช้ำ ๆ อำเอง… เอ่อ ? ” เฟิงหยูเองจ้องมองเขำด้วยควำมงุนงง “เฮ้ ! ” เขำเอื้อมมือไปโบกมือต่อหน้ำนำง แต่เด็กสำวไม่ตอบสนอง ดูเหมือนว่ำเขำจะจ ำบำงสิ่งได้และยกแขนขึ้นเพื่อป้องกันใบหน้ำของเขำ เขำตะโกนผ่ำนแขนเสื้อ “อย่ำใจลอย”“เอ่อ…”มีใครบำงคนฟื้นสภำพจิตใจและจิตใต้ส ำนึกของนำงเช็ดใบหน้ำ โชคดีที่ไม่มีน ้ำลำยสอ แต่มุมปำกเปียกเล็กน้อย “ฮ่ำๆๆ”นำงหัวเรำะสองสำมครั้ง “ทุกครั้งที่เจ้ำถอดหน้ำกำกและพูดคุยกับข้ำมันจะดูดีกว่ำตอนที่เจ้ำ
