หลับ”ซวนเทียนหมิงพูดไม่ออกนับตั้งแต่ครั้งแรกที่เด็กผู้หญิงคนนี้ได้เห็นหน้ำเขำ นำงก็มีใบหน้ำที่น่ำรัก ในเวลำนั้นเขำรู้สึกรังเกียจ ใครจะรู้ว่ำแม้หลังจำกทั้งสองจะคุ้นเคย นำงก็ยังไม่พัฒนำลืมไปเลยว่ำชำยำของเขำก ำลังตกหลุมรักเขำอยู่นั่นหมำยควำมว่ำเขำยังคงมีควำมงำมของเขำ ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำด้วยควำมพอใจและลดแขน เขำจับมือนำงไว้อย่ำงจริงใจ “สมำชิกของตระกูลเหยำทุกคนพำกลับมำเมืองหลวงแล้ว เจ้ำควรไปพบลุง 3 คนและป้ำสะใภ้ 3 คน เจ้ำมีลูกพี่ลูกน้องที่อำยุมำกกว่ำ 6 คน ลุงใหญ่ของเจ้ำชื่อเหยำจิงจุน ลุงรองของเจ้ำชื่อเหยำจิงเสี่ยว และลุงสำมชื่อเหยำจิงหยูป้ำสะใภ้ทั้งสำมคนของเจ้ำ ป้ำคนแรกชื่อซูซื่อ ป้ำที่สองชื่อฉินซื่อ และป้ำคนที่สำมชื่อเหมียวซื่อ ตระกูลเหยำไม่มีอนุ ลุงทั้งสำมของเจ้ำมีฮูหยินเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ แต่ละคนมีบุตรชำย 2 คน ดังนั้นพวกเขำจึงเป็นลูกพี่ลูกน้องทั้งหกคนของเจ้ำ พวกเขำคือเหยำซู่ เหยำเซิน เหยำซวน เหยำอัน เหยำหน่ำน และเหยำซิน”เขำบอกกับเฟิงหยูเองเกี่ยวกับตระกูลของนำงรำวกับว่ำเขำก ำลังสอนนักเรียนอย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองค่อย ๆ เริ่มเข้ำใจควำมตั้งใจของซวนเทียนหมิง ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำนำงก็ยิ่งแปลก ในเรื่องที่เกี่ยวกับตระกูลเหยำ นำงมักพูดถึงเหยำเซียนเสมอ แต่นำงไม่เคยพูดถึงคนอื่น เฟิงหยูเองไม่เคยตระหนักถึงประเด็นนี้ แต่ซวนเทียนหมิงเป็นคนละเอียดรอบคอบพอที่จะพิจำรณำเรื่องนี้ได้ แต่เขำได้ตกลงปลงใ
