ขณะที่ซูซื่อกล่ำวว่ำ “อำเองไม่ต้องกลับคืนนี้ใช่หรือไม่ ? คืนนี้นอนกับป้ำนะ”ฉินซื่อและเหมียวซื่อหันขวับทันทีที่ได้ยินสิ่งนี้“ไม่ ! นอนกับข้ำ !””นอนกับข้ำ! ”ทั้งสำมเริ่มเถียงกันอีกรอบเฟิงหยูเองมองไปที่เหยำเซียนด้วยสีหน้ำขมขื่นแต่เหยำเซียนก็แค่ยักไหล่และแสดงว่ำเขำไม่มีอ ำนำจแม้ว่ำสมำชิกของตระกูลเหยำจะให้กำรต้อนรับอย่ำงล้นเหลือเฟิงหยูเองก็ไม่ได้ร ำคำญแม้แต่น้อย ในทำงตรงกันข้ำม ควำมอบอุ่นของครอบครัวนำงไม่เคยมีประสบกำรณ์ตั้งแต่มำถึงรำชวงศ์ต้ำชุนท ำให้นำงซำบซึ้ง ในขณะเดียวกันควำมรู้สึกของควำมใกล้ชิดจำกเจ้ำของร่ำงเดิมก็เพิ่มสูงขึ้น ใจของนำงถูกส่งไปยังควำมทรงจ ำอีกครั้ง พวกเขำทั้งหมดเกี่ยวข้องกับตระกูลเหยำ และพวกเขำมำก่อนที่ตระกูลเหยำจะออกจำกเมืองหลวง ที่นี่นำงเป็นองค์หญิงและทุกคนรักนำง ส ำหรับเจ้ำของร่ำงเดิม คฤหำสน์เฟิงไม่ได้เป็นบ้ำน แต่คฤหำสน์เหยำเป็นบ้ำนเฟิงหยูเองถูกลำกไปที่ห้องโถงใหญ่เมื่อทุกคนนั่งแล้ว ในที่สุดนำงก็สำมำรถหนีจำกป้ำทั้งสำมของนำงได้ จำกนั้นนำงก็เดินไปที่กลำงห้องโถงและโค้งค ำนับให้ท่ำนปู่ของนำง “อำเองพึ่งกลับมำจำกกำรต่อสู้และมำคำรวะท่ำนปู่เจ้ำค่ะ ขอแสดงควำมยินดีกับท่ำนลุงทั้งสำมและท่ำนป้ำ และคำรวะลูกพี่ลูกน้องทั้งหกของข้ำเจ้ำค่ะ!”นำงวำงตัวสูงส่งของนำงในฐำนะองค์หญิงนำงโค้งค ำนับจนหัวของนำงโขกกับพื้น!
