อะไร ? ท ำไมไม่คิดเกี่ยวกับกำรเรียนรู้ศิลปะกำรต่อสู้หรือเกี่ยวกับกลยุทธสงครำม ไม่ว่ำในกรณีใดเจ้ำสำมำรถให้ควำมช่วยเหลืออำเองได้ น้องสำวของเจ้ำยังเด็กมำก แต่พวกเจ้ำสำมำรถทนดูนำงออกไปสู้รบได้ ! ฮื่อ…”ยิ่งพวกนำงพูดมำกก็ยิ่งรู้สึกเสียใจยิ่งพวกนำงพูดมำกเท่ำไหร่พวกนำงก็รู้สึกเสียใจมำกส ำหรับเฟิงหยูเอง ในตอนท้ำยทั้งสำมก็กอดเฟิงหยูเองและเริ่มร้องไห้พวกผู้ชำยในตระกูลเหยำรู้สึกว่ำมันน่ำละอำยเกินไปดังนั้นลุงจิงจุนผู้อำวุโสที่สุดจึงไปปลอบใจพวกนำง จิงจุนก้ำวไปข้ำงหน้ำและตบไหล่ภรรยำของเขำเบำๆ ก่อน มือที่ถูกยกขึ้นนั้นไม่สำมำรถกลั้นเอำไว้และก็ไปลูบผมของเฟิงหยูเอง เขำเป็นผู้ชำยและมีควำมแข็งแกร่งมำกกว่ำเดิม สิ่งนี้ท ำให้เฟิงหยูเองรู้สึกรำวกับว่ำนำงเป็นตุ๊กตำ และชำยผู้นี้ที่ชอบตุ๊กตำก็ยืนยันควำมรู้สึกที่ได้สัมผัสผมด้วยควำมควำมตื่นเต้นอันที่จริงจิงจุนก็ท ำด้วยควำมตื่นเต้นอย่ำงแน่นอนเด็กสำวคนหนึ่ง ! นี่เป็นบุตรสำวที่แท้จริง ! นำงตัวเล็กมำก น่ำรักและเชื่อฟังมำก นี่คือสิ่งที่เขำใฝ่ฝันในเวลำนี้เหยำเซียนกระแอมสองสำมครั้งและในที่สุดก็เตือนจิงจุนถึงภำรกิจของเขำ จิงจุนได้สติขึ้นมำและพูดอย่ำงรวดเร็วว่ำ “หยุดร้องไห้ อำเองเพิ่งกลับมำที่เมืองหลวงในวันนี้ รีบพำนำงเข้ำไปในคฤหำสน์เพื่อให้นำงได้พักผ่อนบ้ำง”ผู้หญิงทั้งสำมคนที่ร้องไห้หยุดร้องไห้อย่ำงรวดเร็ว อย่ำงไรก็ตำมไม่มีใครปล่อยเลย พวกนำงลำกเฟิงหยูเองเข้ำไปในคฤหำสน์
