บูรณ์จำกสถำนกำรณ์นี้ นำงพูดกับตัวเองว่ำ ถ้ำข้ำมีแต่กระดูก ท ำไมเจ้ำยังกอดข้ำไม่ยอมปล่อย ?ฉินซื่อผู้ซึ่งลูบหัวของนำงยังกล่ำวอีกว่ำ“ผมของเจ้ำแห้งฟูได้อย่ำงไร ? มันยังไม่มืดมำก ดูเหมือนว่ำมันจะไม่ได้รับกำรดูแลอย่ำงดีฮ่ำๆ มันน่ำเสียดำยที่เด็กคนนี้ไม่มีผู้อำวุโสที่จะดูแล นำงต้องไปที่สนำมรบตั้งแต่อำยุยังน้อย แค่คิดเกี่ยวกับมันท ำให้ข้ำรู้สึกเศร้ำ”อันนี้ไม่แกล้งมันจริงๆ ขณะที่นำงพูดน ้ำตำของนำงเริ่มไหลออกมำ ท ำให้นำงดูเป็นทุกข์ ในขณะที่ร้องไห้นำงกล่ำวต่อไป “โชคดีที่เจ้ำกลับมำแล้ว ข้ำจะช่วยดูแลเจ้ำในภำยหลัง เด็กผู้หญิงจะต้องมีผมดุจเส้นไหมเพื่อควำมงำม”เฟิงหยูเองตกตะลึงอีกครั้งผมของนำงค่อนข้ำงดีจริง ๆ แม้ว่ำนำงจะออกไปต่อสู้นำงก็มักจะอำบน ้ำอยู่ในมิติของนำง และนำงก็มักจะใช้แชมพูที่ทันสมัย ซวนเทียนหมิงกล่ำวว่ำมันหอมมำก เรียบและมันวำว ท ำไมมันดูไม่ดีกับป้ำรองของนำงจนท ำให้นำงร้องไห้ ?นี่ไม่ใช่จุดจบป้ำสำมที่จับมือนำง เหมียวซื่อเริ่มร้องไห้นำนก่อนที่ฉินซื่อจะเริ่มร้องไห้ ในขณะที่ถูมือของเฟิงหยูเอง นำงกล่ำวว่ำ“อำเองของเรำอำยุเพียง 14 ปี และยังไม่บรรลุนิติภำวะ แต่มือของนำงนั้นหยำบกร้ำน เห็นได้ชัดว่ำนำงเป็นบุตรสำวของตระกูลใหญ่ แต่มือของเจ้ำดูแย่ยิ่งกว่ำเด็กที่เลี้ยงบนภูเขำ” ในขณะที่นำงพูด นำงเย้ยหยันบุตรชำยและหลำนชำยของนำง “มันเป็นควำมผิดของพวกเจ้ำทั้งหกคนที่ขำดควำมรู้ กำรเรียนอย่ำงสิ้นหวังทุกวันคือ
