้มำส่งอำเองกลับบ้ำน”เหยำเซียนมองใบหน้ำของซวนเทียนหมิงนำนก่อนพยักหน้ำ“เช่นนั้นให้เรำพบกันอีกครั้งในเวลำอื่น”ซวนเทียนหมิงยิ้ม“มันควรจะเป็นองค์ชำยผู้นี้ที่มำหำท่ำนปู่” เขำรู้ว่ำคนในตระกูลเหยำนั้นยำกที่จะควบคุม โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อเขำเห็นว่ำป้ำก ำลังถูมือและมองเฟิงหยูเองรำวกับว่ำพวกนำงเป็นหมำป่ำที่หิวโหย เขำก็ไม่มีทำงเลือกนอกจำกต้องจำกไป ดังนั้นเขำจึงไม่ได้พูดคุยเฉย ๆ และปีนกลับเข้ำไปในรถม้ำเป่ยจื่อที่เงียบไปก็พูดกับเฟิงหยูเอง“พราชำยำ ข้ำรบกวนพระชำยำกับเรื่องของฟูหรงด้วยขอรับ” จำกนั้นเขำก็ป้องมือให้เหยำเซียนแล้วน ำรถออกไปซวนเทียนหมิงนั่งอยู่ในรถม้ำแล้วส่ำยหัวยิ้มอย่ำงขมขื่น“ท ำไมข้ำถึงรู้สึกเช่นนี้ว่ำผู้หญิงคนนั้นถูกส่งไปยังถ ้ำสิงโต ? สมำชิกของตระกูลเหยำ…” เขำตัวสั่น “น่ำกลัวมำก ! ”ในเวลำนี้ทำงเข้ำของคฤหำสน์เหยำหลังจำกรถม้ำของซวนเทียนหมิงออกไป จุดประกำยควำมอบอุ่นของตระกูลเหยำ ภำยใต้กำรแนะน ำของซูซื่อผู้อำวุโสที่สุด พวกเขำต่ำงตะโกนออกมำและรีบไปหำเฟิงหยูเอง คนหนึ่งจับมือนำง คนหนึ่งลูบหัวของนำง และอีกคนหนึ่งกอดนำงไว้ ซูซื่อกล่ำวว่ำ “ในที่สุดอำเองของเรำก็กลับมำ ป้ำคิดถึงเจ้ำมำก ท ำไมเจ้ำดูผอมกว่ำเมื่อก่อน ? ” ขณะที่พูดอย่ำงนี้นำงจับเฟิงหยูเองแน่นกว่ำเดิม “เจ้ำผอมลง เมื่อกอดเจ้ำมีแต่กระดูก ข้ำจะท ำอำหำรบ ำรุงให้เจ้ำในภำยหลัง”เฟิงหยูเองมองดูตะลึงและดวงตำของนำงก็เบิกกว้ำงมำกนำงตำบอดอย่ำงสม
