อยเข้ำมำที่ฟู่โจว พวกเขำจึงรำยงำนกลับมำพะยะค่ะ”เฟิงหยูเองก็รู้สึกสบำยใจอย่ำงไรก็ตำมนำงค ำนับจำงหยวนอย่ำงจริงใจ และกล่ำวอย่ำงจริงใจว่ำ “ขอบคุณมำกขันทีจำง”จำงหยวนโบกมือของเขำ“นี่คือสิ่งที่บ่ำวรับใช้ผู้นี้ควรท ำพะยะค่ะ”ในขณะนี้ไม่จ ำเป็นต้องไปที่ต ำหนักศศิเหมันต์ซวนเทียนหมิงบอกจำงหยวน “กลับไปบอกเสด็จพ่อว่ำข้ำและพราชำยำได้ไปพบเสด็จแม่แล้ว เสด็จแม่สบำยดีและไม่ต้องกำรพบเสด็จพ่อ อย่ำให้เสด็จพ่อข้ำมไปร้องเพลงทุกวันและท ำสิ่งที่ส ำคัญกว่ำแทน นอกจำกนี้เรื่องนี้จะยังคงเป็นควำมลับ จะต้องไม่บอกใคร ข้ำจะส่งจดหมำยไปหำพี่เจ็ดทันที”หลังจำกพูดจบเขำไม่ได้อยู่ในพระรำชวังอีกต่อไป เขำดึงเฟิงหยูเองไปและมุ่งตรงไปที่ทำงเข้ำของพระรำชวัง ขณะที่เดินเขำกล่ำวว่ำ“นำงไม่สำมำรถท ำให้ข้ำรู้สึกสบำยใจได้และนำงก็คนที่ดื้อรั้น นำงออกจำกพระรำชวังมำเกือบปีแล้วและยังสำมำรถปกปิดมันได้”เฟิงหยูเองยังประทับใจมำกกับพราชำยำหยุนแต่นำงก็ยังเตือนซวนเทียนหมิงว่ำ “อำจจะมีใครจับตำมองต ำหนักศศิเหมันต์ เสด็จพ่อชอบพร ่ำเพ้อตลอดเวลำ หำกข่ำวรั่วไหลในเวลำใดก็ไม่มีอะไรน่ำกลัวอีกต่อไป แต่มีโอกำสที่เสด็จพ่อจะออกตำมหำนำง นั่นคงเป็นควำมปั่นป่วน”ซวนเทียนหมิงถอนหำยใจยำวแต่เขำพูดอะไรบำงอย่ำงที่จริงใจ“ตรำบใดที่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ ควำมปรำรถนำของพวกเขำจะเป็นจริงในอนำคต พวกเขำสำมำรถท ำสิ่งที่พวกเขำต้องกำรได้ตลอดชีวิต”นำงไม่ได้พูดอะไรอีกนำงชอบอยู่ข้ำงน
