“ชิ้นส่วนของแผนที่ไปยังเส้นเลือดมังกรของเฉียนโจวอยู่ที่ไหน?”ฮ่องเต้ถำม “ผู้ปกครองถูกฆ่ำ ควรค้นพบเบำะแสบำงอย่ำงใช่หรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองเอำมือตบหน้ำผำก“ในเวลำนั้นเรำลืมเพคะ”“ลืมหรือ? ” ฮ่องเต้ตกตะลึง “อย่ำสับสน”ซวนเทียนหมิงกล่ำวว่ำ“ในเวลำนั้นเรำลืมจริง ๆ พะยะค่ะ ข้ำนึกขึ้นได้หลังจำกนั้น”“อืม”ฮ่องเต้พยักหน้ำ “แล้ว ? ”“ไม่มีแล้ว”ซวนเทียนหมิงกล่ำวว่ำ “ข้ำบอกไปแล้วว่ำข้ำนึกขึ้นได้หลังจำกนั้น ซึ่งกล่ำวได้ว่ำเมื่อถึงเวลำที่เรำนึกได้ ผู้ปกครองของเฉียนโจวเสียชีวิตแล้ว ไม่เพียงแต่เขำเสียชีวิตเท่ำนั้น แต่ตระกูลของเฉียนโจวก็ถูกก ำจัดให้สิ้นซำกไปหมด โอ้ ใช่แล้ว ยังมีองค์ชำยเหลียนเหลืออยู่เขำตำมเรำกลับมำที่เมืองหลวง แต่เขำก็เป็นคนที่ขัดแย้งกับผู้ปกครองของเฉียนโจวเสมอ เรื่องเกี่ยวกับแผนที่เส้นเลือดมังกร เขำไม่มีข้อมูลใดๆ ”ฮ่องเต้กัดฟันด้วยควำมโกรธ“เมื่อก่อนเรำรู้สึกว่ำเจ้ำทั้งสองฉลำดมำก นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ำคิดถึงเจ้ำสองคนเมื่อมีอะไรดี ๆ แม้แต่บัลลังก์นี้ก็จะถูกรักษำไว้เพื่อเจ้ำทั้งสอง ด้วยเหตุนี้เจ้ำทั้งสองจึงท ำสิ่งที่โง่ส ำหรับเรำ มันน่ำผิดหวังมำกส ำหรับเรำ”ซวนเทียนหมิงยื่นมือของเขำ“แล้วเสด็จพ่อคิดอย่ำงไรกับพระโอรสคนอื่น ๆ ของเสด็จพ่อ”“ข้ำคิดว่ำพวกเขำโง่! ” ฮ่องเต้ระเบิดด้วยควำมโกรธ “เจ้ำกับมำรดำของเจ้ำไม่มีใครท ำให้ข้ำรู้สึกสบำยใจ ! ทั้งสองคนท ำให้ข้ำรู้สึกไม่สบำยใจ ! ”จำงหยวนพยำยำมอย่ำงยิ่งที่
