วำมระมัดระวังอย่ำงมำก เมื่อมองไปทั่วเขำก็กลัวว่ำจะมีบำงอย่ำงเกิดขึ้นศำลำหงส์เพลิงไม่ใหญ่ตรงกลำงของชั้นสี่มีห้องโถงปกติ มีชำยสวมเสื้อคลุมสีเหลืองนั่งอยู่ที่นั่นในขณะที่ถือถ้วยชำไว้ในมือ กลิ่นหอมของชำล่องลอยไปมำ และเป็นที่พอใจมำกเฟิงหยูเองมองมำที่เขำและรู้สึกว่ำถ้ำคนนี้เดินไปตำมถนนผู้คนจะคิดว่ำเขำเป็นอำจำรย์หรือนักเรียนที่เตรียมตัวสอบจอหงวน ไม่มีใครที่จะเชื่อมโยงจุดต่ำง ๆ และตระหนักได้ว่ำเขำเป็นผู้ปกครองของอำณำจักรเฉียนโจว น้อยมำก !ว่ำกันว่ำผู้ปกครองของเฉียนโจวเป็นคนดุดันและโหดร้ำยเขำมีจิตใจที่ชั่วร้ำยและปฏิบัติต่อผู้คนอย่ำงทำรุณ และปฏิเสธครอบครัวของตัวเอง แม้แต่กำรบริหำรของเฉียนโจวก็ไม่สำมำรถอธิบำยได้แม้จำกระยะไกลที่นุ่มนวล ภำยใต้กำรปกครองแบบเผด็จกำร พลเมืองบ่นไม่หยุดหย่อนแต่มันเป็นคนแบบนี้ที่เกิดมำพร้อมกับรูปร่ำงหน้ำตำนี้เฟิงหยูเองคิดว่ำพอเรำไม่ควรตัดสินจำกสิ่งที่ปรำกฏ“ทุกคนบอกว่ำชำของดินแดนที่ถูกแช่แข็งนี้ไม่ดีเท่ำชำของรำชวงศ์ต้ำชุนในภำคใต้ไม่กี่ปีก่อนหน้ำนี้เรำยังได้รับชำจำกทำงใต้อีกด้วย อย่ำงไรก็ตำมเมื่อดื่มมัน ข้ำรู้สึกว่ำมันไม่ได้หอมเหมือนน ้ำชำแห่งดินแดนหนำวเย็นนี้” จำวหยูพูดอย่ำงเฉยเมย หยิบชำหนึ่งถ้วยยื่นไปยังเฟิงหยูเอง “องค์หญิงลองชิมดู”เฟิงหยูเองไม่ได้พูดแต่บำนซูกล่ำวว่ำ “เจ้ำนำยของข้ำไม่กระหำยน ้ำ”ใครจะรู้ว่ำจำวหยูจะส่ำยหัวและมองอย่ำงไร้ควำมสุขไปที่บำนซูแล้วกล่ำวว่ำ “เสีย
