นเทียนหมิงยืนขึ้นอย่ำงกะทันหันมองตรงไปที่ประตูเมืองของเมืองหลวงของเฉียนโจว มุมปำกของเขำขดตัวเฟิงหยูเองมองไปที่องค์ชำยเหลียนด้วยควำมภำคภูมิใจและกล่ำวว่ำ “เจ้ำเห็นหรือไม่ ? ข้ำท ำให้เฉียนโจวของเจ้ำกลวงได้ง่ำยมำก !”องค์ชำยเหลียนจะเข้ำใจสิ่งที่นำงเพิ่งพูดได้อย่ำงไรแต่ควำมภำคภูมิใจบนใบหน้ำของนำงเป็นสิ่งที่เขำเข้ำใจ เขำกลอกตำของเขำ“ถ้ำไม่ใช่เพรำะคนของข้ำคนหนึ่งข้ำงในช่วยผลักดันพวกเขำ เจ้ำคิดว่ำมันจะเป็นเรื่องง่ำยหรือไม่ ? ”เมื่อพูดอย่ำงนี้ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำ“กำรจับภำพของเฉียนโจวไม่สำมำรถท ำได้ถ้ำไม่มีองค์ชำยเหลียน”“ฮะลืมไปซะเถอะ พวกเจ้ำสองคนไม่ควรพยำยำมที่จะประจบประแจงข้ำที่นี่ ตั้งแต่ข้ำออกจำกเฉียนโจวไปแล้ว ข้ำไม่ได้เป็นองค์ชำยเหลียนอีกต่อไป ไม่จ ำเป็นต้องยกระดับควำมสำมำรถในอดีตของข้ำ เจ้ำควรคิดว่ำเจ้ำจะรับมือกับพลเมืองอย่ำงไรเมื่อพวกเขำแตกออกจำกเมือง”ซวนเทียนหมิงหัวเรำะและใช้พลังภำยในของเขำในกำรถ่ำยทอดเสียงหัวเรำะนี้พร้อมกับกลิ่นหอมที่มีต่อเมืองหลังจำกหัวเรำะเสร็จเขำพูดด้วยน ้ำเสียงดังบอกพลเมืองเฉียนโจวว่ำ “มีกำรลงทะเบียนเป็นพลเมืองนอกเมือง มีอำหำรให้กินรำชวงศ์ต้ำชุนยินดีต้อนรับพลเมืองของเฉียนโจว เรำมีอำหำรและเสื้อผ้ำที่เพียงพอ และสำมำรถมอบควำมสงบสุขและควำมปลอดภัยให้กับพวกเจ้ำ พวกเจ้ำไม่จ ำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับน ้ำแข็งและหิมะที่หนำวเย็นอีกต่อไป หรือควำมเป็นไปได้ที่สวรรค์จะล่มสลำย ทหำ
