ูลของฮ่องเต้ปิดเมืองหลวง พวกเขำไม่ได้ให้อำหำรหรือเสื้อผ้ำให้เรำ มีหลำยคนที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะ แต่เรำไม่รู้ว่ำพวกเขำตำยหรือยังมีชีวิตอยู่ ทหำรของรำชวงศ์ต้ำชุนได้ช่วยเหลือผู้คนไปพร้อมกันและช่วยเหลือพลเมืองของเฉียนโจวจ ำนวนมำก หำกเรำไม่ปฏิญำณว่ำจะจงรักภักดีต่อผู้ปกครองแบบนี้ เป็นไปได้หรือไม่ที่เรำจะเฝ้ำดูตระกูลเฟิงท ำให้เรำเสียชีวิตทั้งหมด”ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้พลเมืองเริ่มกำรสนทนำในที่สุดพวกเขำยอมแพ้ต่อกำรป้องกันทำงจิตใจขั้นสุดท้ำย ควำมรู้สึกของพวกเขำเริ่มเอียงไปในทำงรำชวงศ์ต้ำชุน และควำมเกลียดชังของพวกเขำที่มีต่อรำชวงศ์ของเฉียนโจวเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุดตลอดกำลไม่มีใครรู้ว่ำใครเป็นผู้น ำและเริ่มวิ่งไปที่ประตูเมืองพวกเขำต้องกำรผลักประตูเปิดออก เมื่อคนหนึ่งขยับ หนึ่งหมื่นคนก็เริ่มท ำตำมต่อมำมีผู้เข้ำร่วมหลำยพันคน ทหำรที่ดูแลเมืองหลวงพยำยำมหยุดพวกเขำด้วยควำมกลัวแต่นี่เป็นพลเมืองของเฉียนโจวพวกเขำสำมำรถหยุดอีกฝ่ำย แต่ไม่สำมำรถฆ่ำพวกเขำ มีพลเมืองจ ำนวนมำกและทหำรไม่กี่คน ยิ่งไปกว่ำนั้นทหำรรู้สึกมั่นคงน้อยลงเนื่องจำกกลิ่นที่มำจำกภำยนอก เมื่อพลเมืองท ำให้เกิดควำมปั่นป่วนมำก กำรป้องกันของพวกเขำค่อนข้ำงไร้พลังใครจะรู้ว่ำใครเป็นคนเริ่มแต่มีคนเริ่มตะโกนว่ำ “ให้เรำออกไป !ให้เรำออกไป ! เรำต้องกำรตัดควำมสัมพันธ์กับเฉียนโจว ! ”อย่ำงรวดเร็วทุกคนตะโกนสิ่งที่คล้ำยกันในขณะที่กระแทกประตูเมืองอย่ำงแรงนอกเมืองซว
