เฟิงหยูเองไม่รู้จะอธิบำยองค์ชำยเหลียนได้อย่ำงไรเลือดไหลสร้ำงฉำกที่น่ำตกใจและนิ้วที่ถูกตัดออกก็ตกลงไปที่พื้น มันอยู่อย่ำงนั้นมันเป็นเหมือนเด็กที่เศร้ำโศกที่ถูกนำยของมันทอดทิ้ง“ถ้ำเจ้ำไม่ยอมให้ข้ำต่อนิ้วอีกครั้งข้ำจะห้ำมเลือดให้” นำงเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนำง และดึงสิ่งที่ดูแปลก ๆ ให้กับผู้คนของเฉียนโจว“ข้ำยังไม่รู้ว่ำเจ้ำจะให้ข้ำรักษำควำมเจ็บป่วยอะไร คนแซ่เฟิง คนทั้งหมดจำกเฉียนโจวประมำทเมื่อพูด ? ”องค์ชำยเหลียนทนควำมเจ็บปวดใบหน้ำของเขำซีดเซียวในเรื่องที่เกี่ยวกับควำมเจ็บป่วยของเขำมันไม่ได้เป็นเพียงแค่ควำมเจ็บป่วยอีกต่อไป มันคือชีวิตของเขำ หลังจำกผ่ำนไปหลำยปีเขำควรจะคุ้นเคยกับมัน แต่ก็ยังมีอีกหลำยคืนเมื่อเขำจ ำใบหน้ำของมำรดำได้ อำจกล่ำวได้ว่ำเขำมีบำงสิ่งบำงอย่ำงในใจของเขำเสมอ แต่อำจมีบำงครั้งที่เขำจะเดินไปรอบ ๆ ถนนด้วยกำรแสดงออก และเสื้อผ้ำในปัจจุบันของเขำค่อนข้ำงดีสถำนกำรณ์นี้มีมำนำนหลำยปีแล้วนำนมำแล้วที่เขำไม่สำมำรถแยกแยะควำมจริงจำกจินตนำกำรได้อีกต่อไป เขำยังสับสนกับตัวเองอยู่เล็กน้อย เขำอธิบำยให้คนอื่นเห็นได้อย่ำงชัดเจนได้อย่ำงไรองค์ชำยเหลียนใช้เวลำประมำณครึ่งชั่วยำมในกำรสร้ำงควำมคิดของเขำหลังจำกที่เฟิงหยูเองท ำกำรรักษำอำกำรบำดเจ็บเสร็จแล้ว พวกเขำก็ได้ยินเขำกล่ำวว่ำ “ข้ำก็ไม่รู้เหมือนกันว่ำสิ่งที่ข้ำคิดว่ำเป็นอำกำรป่วยหรือพิษ ข้ำเป็นคนที่มำจำกเฉียนโจวที่เติบโตมำท่ำมกลำงยำพิษ เริ
