ค ำพูดของเฟิงหยูเองท ำให้องค์ชำยเหลียนแสดงออกด้วยควำมอับอำยเขำจับมือของเฟิงหยูเองและมองควำมกตัญญู อย่ำงไรก็ตำมเขำกล่ำวว่ำ “เจ้ำสำมำรถช่วยข้ำได้ด้วยบำงสิ่งบำงอย่ำงที่คุ้มค่ำ แต่เสี่ยวหยำ ! เจ้ำต้องเบิกตำและมองดี ๆ พระรำชวังชั่วครำวของข้ำไม่ได้ใช้หินเขี้ยวหนุมำน ! เห็นได้ชัดใช้น ้ำแข็ง ! ”“หืม? ” เฟิงหยูเองตื่นตกใจ “น ้ำแข็งหรือ ? ” เมื่อนำงพูดแบบนี้นำงก็ปล่อยมือขององค์ชำยเหลียนและเริ่มเดินไปข้ำงหน้ำยังมีทหำรรักษำกำรณ์บำงคนที่ยืนอยู่รอบเสำและองค์ชำยเหลียนก็ตะโกนอย่ำงรวดเร็วว่ำ “ออกไป ! ”เฟิงหยูเองเดินตรงไปข้ำงหน้ำและยืนอยู่ตรงหน้ำเสำที่มองเห็นทะลุไปอีกฝั่งนำงแตะมันออกมำ ในทันใดควำมรู้สึกหนำวเย็นก็เข้ำมำในร่ำงกำยของนำง นำงสะดุ้งตื่นและดึงมือกลับมำโดยไม่รู้ตัว อย่ำงไรก็ตำมสิ่งต่ำง ๆ ไม่เป็นไปตำมที่นำงต้องกำรซวนเทียนหมิงเห็นปัญหำเขำรีบก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วและใช้พลังภำยในภำยในของเขำเพื่อถ่ำยเทควำมร้อนเป็นมือขวำจำกนั้นเขำวำงมือนี้ไว้ที่ด้ำนหลังของมือซึ่งติดกับเสำ หลังจำกนั้นไม่นำนเขำก็สำมำรถดึงมือเล็ก ๆ ของนำงออกมำได้อย่ำงรวดเร็ว จำกนั้นเขำกวำดสำยตำเย็นชำเข้ำหำองค์ชำยเหลียนพูดด้วยน ้ำเสียงเยือกเย็น“เฟิงจำวเหลียน เจ้ำก ำลังรนหำที่ตำย”องค์ชำยเหลียนโบกมือของเขำซ ้ำๆ “อย่ำโทษข้ำ มันไม่ใช่ควำมผิดของข้ำ ! นำงเป็นคนที่รีบไปแตะมันเอง ข้ำไม่ได้บอกให้นำงท ำ! ” ขณะที่พูดอย่ำงนี้เขำขยับไปจับมือข
