งน ำไปยังโต๊ะแขกแต่ละคนเฟิงหยูเองขมวดคิ้วและดูฉำกนี้แต่นำงไม่คิดว่ำมันน่ำสนใจเป็นพิเศษ นำงเริ่มสนใจนำงร ำที่ถือกระถำงเครื่องก ำยำนแทน สำยตำของนำงจ้องมองนำงร ำคนนี้ตลอดเวลำจนกระทั่งเครื่องก ำยำนวำงอยู่ไม่ไกลจำกองค์ชำยเหลียนจึงจุดไฟ หลังจำกถูกแขนเสื้อใหญ่พัดไป กลิ่นก ำยำนคล้ำย ๆ กับองค์ชำยเหลียนที่เติมอำกำศ และกลิ่นก็ดีทีเดียวอย่ำงไรก็ตำมเมื่อนำงจ ำได้ว่ำมันเป็นสิ่งที่มำจำกกระดูก นำงก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย นำงรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย นำงกล่ำวอย่ำงรวดเร็วว่ำ“นี่มันอะไรกัน ? เจ้ำเอำออกไปไม่ได้หรือ ? ”องค์ชำยเหลียนตกใจมำก“เสี่ยวหยำเจ้ำไม่ชอบหรือ?”นำงพยักหน้ำ“ข้ำไม่ชอบ””ไม่เป็นไร!เอำมันออกไป เอำมันออกไป!” หำกปรำศจำกค ำพูดอีกค ำหนึ่งองค์ชำยเหลียนก็สั่งให้น ำกระถำงก ำยำนที่เพิ่งถูกจุดออกไปแต่ทหำรรักษำกำรณ์ที่อยู่ข้ำงเขำก็ก้ำวไปข้ำงหน้ำเขำใช้มือขยับเพื่อหยุดนำงร ำจำกกำรเผำก ำยำน จำกนั้นเขำก็พูดกับองค์ชำยเหลียนอย่ำงเร่งด่วน “องค์ชำยไม่ต้องกำร ! เจ้ำไปได้แล้ว… ”องค์ชำยเหลียนโบกมือของเขำ“ไม่มีอะไรที่ต้องท ำ เสี่ยวหยำไม่ชอบ เอำออกไป””แต่…”“ยังจะมัวรีรออะไรอีก! ” เห็นได้ชัดว่ำองค์ชำยเหลียนโกรธมำก“ข้ำบอกให้น ำมันออกไป อย่ำมัวชักช้ำ ! ”องค์ชำยเหลียนไม่มีเหตุผลเสมอไปทหำรรักษำกำรณ์นี้ไม่สำมำรถท ำอะไรได้เลย เขำท ำได้แค่โบกมือและให้นำงร ำน ำเครื่องก ำยำนออกไป แต่เมื่อเขำย้ำยกลับไปด้ำนหลังองค์ชำยเหลียน
