เขำมองเขำด้วยควำมกังวลอย่ำงมำกท่ำทำงของเขำถูกสังเกตโดยเฟิงหยูเองแม้กระนั้นมันท ำให้นำงรู้สึกงุนงง นำงต้องกำรถำมเกี่ยวกับเรื่องกระถำงก ำยำน แต่องค์ชำยเหลียนไม่สนใจ ในขณะที่กินผลไม้ เขำชี้ไปที่กลุ่มนำงร ำ และบอกว่ำคนนั้นงำมกว่ำอีกคน หรือคนนั้นงำมกว่ำคนนี้ซวนเทียนหมิงหยิบผลไม้ขึ้นเข้ำปำกจำกนั้นเขำก็พูดอย่ำงไม่สุภำพมำก “หลังจำกถูกส่งออกจำกรำชวงศ์ต้ำชุนแล้ว มันจะไม่สดอีกต่อไป” จำกนั้นเขำวำงมันลงบนโต๊ะและปฏิเสธที่จะกัดอีกครั้งองค์ชำยเหลียนท ำหน้ำบูดบึ้งแต่ต้องยอมรับว่ำ “มันไม่สดเหมือนอย่ำงที่เจ้ำกิน”จำกนั้นเขำเอนตัวไปข้ำงหน้ำผ่ำนเฟิงหยูเองย้ำยตรงไปที่ด้ำนข้ำงของซวนเทียนหมิงเพื่อพูดกับเขำว่ำ “ดูสิ สิ่งที่ต้องกำรโจมตีเฉียนโจว ผู้ปกครองที่ต ่ำต้อยของอำณำจักรต้องกำรให้ข้ำมำปกป้องเมืองที่สอง ดังนั้นข้ำจึงมำปกป้องมัน แต่ผู้ปกครองไม่ได้พูดในผลลัพธ์ ตอนนี้เมืองที่สองได้ตกไปอยู่ในมือเจ้ำแล้ว และมันก็เป็นไปโดยที่ดำบไม่เปื้อนเลือด ดูสิเจ้ำไม่ควรมอบผลตอบแทนให้ข้ำบ้ำงหรือ”เฟิงหยูเองกล่ำว“ข้ำไม่ได้พูดไปแล้วหรือ ? ข้ำชนะเจ้ำในกำรแข่งขันยิงธนู จะมีผลตอบแทนได้อย่ำงไร ? ”องค์ชำยเหลียนถอนหำยใจ“เสี่ยวหยำ เจ้ำเป็นคนใจกว้ำงหน่อยได้หรือไม่ ? เจ้ำสำมำรถหลีกเลี่ยงกำรรังแกข้ำได้หรือไม่ ข้ำแค่อยำกได้ผลประโยชน์ใหญ่มำกจำกรำชวงศ์ต้ำชุนของเจ้ำ มีควำมต้องกำรที่จะพูดคลุมเครือมำกกว่ำผลไม้สองสำมชิ้น?”ซวนเทียนหมิงถำมด้วยรอ
