ยยิ้มร้ำยกำจ“เจ้ำต้องกำรอะไร ? ”ดวงตำขององค์ชำยเหลียนสว่ำงไสวขึ้นมำ“ข้ำเป็นสมำชิกคนหนึ่งของครอบครัวของฮ่องเต้เฟิง และท ำบำงสิ่งที่คล้ำยกับกำรทรยศ มีโอกำสที่เฉียนโจวจะไม่มีที่ว่ำงส ำหรับข้ำ มันจะดีกว่ำถ้ำเจ้ำสำมำรถพำข้ำกลับไปด้วยเมื่อเจ้ำกลับไปที่รำชวงศ์ต้ำชุน ข้ำไม่ขออะไรอีกแล้วเพียงแค่พำข้ำไปที่เมืองหลวงและให้ทำงกำรจัดให้มีกำรลงทะเบียน ข้ำมีเงิน ข้ำจะซื้อที่บ้ำนเอง ข้ำแค่อยำกกินผักสดและผลไม้สด ข้ำคงจะรู้สึกดีกับกำรสูญเสียทรัพย์สมบัติของครอบครัว ! ”เฟิงหยูเองมองไปที่เขำและถำมด้วยควำมสับสน“เพื่อประโยชน์ของอำหำร เจ้ำถึงกับจะขำยอำณำจักรของเจ้ำเองเชียวหรือ ? ”องค์ชำยเหลียนพูดอย่ำงเย็นชำ“ไม่แน่นอน” ในทันใดควำมเกลียดชังและควำมแค้นวำบขึ้นมำในแววตำของเขำอีกครั้งหนึ่ง แต่ก่อนที่มันจะเปิดเผยนำนเกินไป เขำก็ไออย่ำงรุนแรงและท ำให้เฟิงหยูเองตกใจ และช่วยลูบหลังให้เขำหำยใจได้บำนซูไม่สำมำรถทนดูได้อีกต่อไปอย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองยังคงคิดอยู่ จำกนั้นนำงก็ออกค ำสั่งให้ทหำรรักษำกำรณ์ขององค์ชำยเหลียน“รีบน ำกระถำงก ำยำนของเจ้ำมำที่นี่”รำวกับว่ำทหำรรักษำกำรณ์ได้รับกำรนิรโทษกรรมเขำมองเฟิงหยูเองอย่ำงซำบซึ้ง เขำก็ไปน ำมันกลับมำด้วยตัวเองไม่นำนหลังจำกนั้นกระถำงก ำยำนก็ถูกน ำกลับมำวำงไว้ใต้จมูกขององค์ชำยเหลียนในที่สุดอำกำรไอรุนแรงของเขำก็หยุดลงเฟิงหยูเองโบกมือแล้วกล่ำวด้วยแรง“ทุกคนหยุดร ำ ! ออกไป ! ”นำงร ำปัจจุบ
