ันปรำกฏขึ้นและเพลงก็หยุดเช่นกันทุกคนมองที่เฟิงหยูเอง อย่ำงไรก็ตำมพวกเขำเห็นองค์ชำยเหลียนโบกมือของเขำ และพูดอย่ำงไร้ประโยชน์ “ทุกคนไปได้” ในไม่ช้ำรูปร่ำงหน้ำตำที่ไม่ธรรมดำก็เริ่มผ่อนคลำยเมื่อมีอำกำรอ่อนเพลียปรำกฏขึ้นเฟิงหยูเองจ้องมองที่เขำและถำมว่ำ“พูดมำ ! มีอะไรผิดปกติกับเจ้ำ ? อย่ำมัวท ำหน้ำตำยิ้มแย้มโดยไม่ท ำอะไรตลอดเวลำ ถ้ำมีอะไรก็พูดตรง ๆ เลย”องค์ชำยเหลียนฟื้นตัวได้ในเวลำนี้เมื่อมองที่ตำของเฟิงหยูเองหัวใจของเขำก็เริ่มสั่นเทำ แต่เขำก็ยังกล่ำวว่ำ “นี่เป็นสิ่งที่เจ้ำถำมนอกจำกเมืองหนึ่งที่ข้ำมอบให้กับเจ้ำแล้วยังมีเวลำที่ข้ำจะช่วยเจ้ำด้วยเจ้ำต้องตอบแทนข้ำ ! ”นำงกัดฟันของนำงด้วยควำมโกรธ“ข้ำได้ชดใช้ไปก่อนหน้ำนี้แล้วและข้ำก็ได้ช่วยเจ้ำด้วย ก่อนอื่นเลยเมืองนี้ข้ำชนะด้วยกำรยิงธนูนอกจำกนี้เจ้ำเพิ่งพูดกับองค์ชำยเก้ำให้พำเจ้ำกลับไปที่เมืองหลวงของรำชวงศ์ต้ำชุนก็จะเพียงพอแล้วส ำหรับกำรจ่ำยคืน มันขึ้นอยู่กับเจ้ำ เจ้ำต้องกำรที่จะพูดหรือไม่ อย่ำใช้เรื่องนี้เป็นหมำกต่อรองกับข้ำ”“เอ่อ…”องค์ชำยเหลียนติดอยู่นิดหน่อย “นั่นไม่นับ ! ” เขำนับนิ้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่ำเขำก ำลังคิดอะไรอยู่ หลังจำกนับนิ้วของเขำครู่หนึ่งเขำก็หยิบชำมออกมำจำกโต๊ะแล้วยกมันขึ้นเหนือศีรษะแล้วทุบมันบนพื้น มีเพียงเศษเสี้ยวที่คมชัดอยู่ในมือของเขำบำนซูและเป่ยจื่อได้รับควำมตื่นตระหนกจำกกำรเปลี่ยนแปลงอย่ำงฉับพลันนี้พวกเขำรีบไปข้ำงหน้ำเพื่
