รวดเร็วและแปรงฟัน นางออกไปโดยไม่กินอาหารเช้า ขณะที่นางเดิน นางมาถึงที่คฤหาสน์ของใต้เท้าเมือง หลี่เฉิงยังอยู่ที่นั่น อย่างไรก็ตามนางไม่ทำให้ยุ่งยากอีกต่อไป นางกำลังนั่งอยู่บนบันไดเพื่อไปยังคฤหาสน์ของใต้เท้า ขั้นบันไดต่าง ๆ ที่ปรากฏในอดีตหลังจากหลายปีที่ผ่านมาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและน ้าแข็ง นางกำลังนั่งอยู่บนหิมะโดยตรง อย่างไรก็ตามนางดูเหมือนจะไม่รู้สึกหนาว มีหญิงสาวคนหนึ่งคอยปลอบใจนางอยู่ด้านข้าง “พระชายากลับกันเถิดเจ้าค่ะ องค์ชายกำลังยุ่งอยู่กับภารกิจทางทหาร ท่านคือพราชายาขององค์ชาย และพราชายาต้องไม่ทำให้องค์ชายเป็นห่วงเจ้าค่ะ”
หลี่เฉิงมองไปที่บ่าวรับใช้ และถามว่า “แต่เขาไปเมืองลั่วแล้ว ทำไมเขาไม่มาเยี่ยมข้าเลย ? ”
“กองทัพเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเจ้าค่ะ” หญิงสาวคนนั้นกล่าวว่า “พระองค์เป็นองค์ชาย และเป็นแม่ทัพ พระองค์จะรักบุตรและพราชายาของเขาได้นานแค่ไหนเจ้าค่ะ พราชายาควรเข้าใจสิ่งนี้เจ้าค่ะ”
หลี่เฉิงส่ายหัว “ข้าไม่เข้าใจ พระองค์ต้องสนใจจากนางกำนัลสองคนที่ถือโคมไฟของพระองค์ เมื่อย้อนกลับไปในพระราชวัง ข้ารู้สึกว่าหญิงสาวทั้งสองนั้นดูเกะกะลูกตา แต่องค์ชายยืนยันที่จะปกป้องพวกนาง ข้าไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับพวกนางได้เลย และมันก็น่าผิดหวังอย่างแท้จริง พระองค์ใช้เวลากับพวกนางมากกว่ากับข้า เมื่อข้าต้องการตามหาพระองค์เพื่อถามบางอย่างกับพระองค์ ข้าจะต้องได้รับอนุญาตจากนางกำนัลทั้งสองคน บอกข้าสิว
