คำพูดของพราชายาเหลียนได้กลับมาที่คฤหาสน์ ทำให้ทุกคนในคฤหาสน์ตกใจ
ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองตกใจในขณะที่ใต้เท้าหวู่สั่นด้วยความโกรธ
พวกเขาเพิ่งเห็นเขาก้าวไปข้างหน้าและชี้ไปที่พราชายาเหลียนซึ่งเป็นคนก้าวเข้ามาทางประตูและกล่าวว่า “พานางออกไปจากที่นี่ ! รีบพานางออกไปเร็ว ! ”
ผู้หญิงคนนั้นมองนางด้วยความตกใจและสับสน นางถาม “ท่านพ่อทำไมต้องไล่ข้าออกไป ? องค์ชายเหลียนเสด็จพระราชดำเนินเห็นด้วยกับวิธีที่ข้าไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่กตัญญูของข้า และอนุญาตให้ข้ากลับบ้านเพื่อเยี่ยมญาติของข้า ทำไมท่านพ่อจึงต้องไล่ข้าออกไป ? ”
หญิงสาวที่ประคองนางมีสีหน้าราบเรียบและเกลียดที่นางไม่สามารถหารูเพื่อซ่อนตัวได้
ใต้เท้าหวู่กระทืบเท้าของเขา “ช่างเป็นเรื่องไร้สาระ ! อย่ามาทำตัวบ้าที่นี่กลับไปที่คฤหาสน์ของเจ้าเร็ว และอย่ามาที่นี่เพื่อทำให้ข้าเสียหน้า ! ”
“ท่านพ่อ ! ” เด็กหญิงคนนั้นโกรธเล็กน้อย “ข้าเป็นหนึ่งในคนขององค์ชายเหลียน ท่านพ่อไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเคารพข้า ! ” หลังจากพูดอย่างนี้น ้าเสียงของนางก็อ่อนลงทันที เดินไปที่ใต้เท้าหวู่อย่างรวดเร็ว นางพยายามกล่าวว่า “ท่านพ่อ อย่าตำหนิข้าที่ออกจากบ้านและไม่กลับมาหาท่านพ่อ ตอนนี้ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ ! ข้ายังนำของกำนัลจำนวนหนึ่งกลับมาให้ท่านพ่อและท่านแม่ด้วย องค์ชายเหลียนเลือกพวกมันทั้งหมดให้ลูก” ในขณะที่พูดสิ่งนี้ นางพูดกับบ่าวรับใช้ข้างนอก “รีบนำของกำนัลที่เตรียม
