งการตอบ อย่างไรก็ตามหลี่เฉิงก็ไม่มีความสุข นางวิ่งกลับมาถามว่า “การแต่งงานของบุตรสาวเกิดขึ้นปีไหน ท่านพ่อรู้ว่ามีบางครั้งที่ใจของข้าทำงานได้ไม่ดีนัก ท่านพ่อแค่บอกข้า ไม่เช่นนั้นถ้ามีวันหนึ่งที่องค์ชายถามและข้าไม่สามารถตอบได้ มันจะเป็นอย่างไร ? ”
ใต้เท้าหวู่หยุดและยกมือขึ้นอยากจะตบนาง แต่หลังจากดูใบหน้าเล็ก ๆของหลี่เฉิงที่ปกคลุมด้วยเครื่องประทินโฉมหนา และดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกของนาง เขาไม่สามารถทำมันได้
เขาถอนหายใจและลดมือลง จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่เสื้อผ้าสีแดงของหลี่เฉิงโดยกล่าวว่า “เจ้ายังคงสวมชุดแต่งงานของเจ้า เจ้าแต่งงานไปกี่ปีแล้ว ?”
“หืม ? ” หลี่เฉิงมองลงมาและจ้องไปที่ร่างกายของนาง ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง “โอ้ ! เป็นไปได้หรือไม่ว่าวันนี้เป็นวันที่ข้าจะแต่งงานกับองค์ชาย ? ไม่ถูกต้อง ! ” จากนั้นนางส่ายหน้า “การแต่งงานเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ข้าเพิ่งรู้สึกว่าชุดแต่งงานเหล่านี้ดูสวยมากดังนั้นข้าจึงสวมมัน หากเจ้าไม่เชื่อก็ถามท่านพ่อดูสิ เสื้อผ้าเหล่านี้เริ่มเก่าแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถูกสั่งตัดใหม่” นางมองไปที่เสื้อผ้าของนาง“ดูสิว่าเส้นด้ายนี้มีอายุเท่าไร ใส่อย่างน้อยสองปี ข้าแต่งงานกับองค์ชายตอนที่อายุถึงการแต่งงาน จนถึงตอนนี้ก็สองปีแล้ว” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็วิ่งกลับไปที่ด้านข้างเฟิงหยูเองอย่างมีความสุขและบอกนางว่า “เป็นเวลาสองปีแล้ว”
เฟิงหยูเองเอื้อมมือจับข้
