หลินซีเท่านั้นที่นำกลุ่มหญิงสาวมาเมื่อหยูหนิงเห็นเฟิงหยูเอง นางตกใจเล็กน้อยแล้วพยักหน้าให้นาง อย่างไรก็ตามนางไม่รู้ว่าควรพูดอะไร แต่มันเป็นหลินซีที่ดึงแขนของนาง และพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า “ไม่ว่านางจะเป็นเสี่ยวหยาหรือไม่ก็ตาม เรามีหน้าที่ของเราในฐานะพลเมืองของซงโจว”ทั้งสองมาถึงที่ด้านข้างของเฟิงหยูเอง และหลินซีกล่าวว่า “พระราชวังฤดูหนาวมีคุกใต้ดิน หลังจากสรุปสถานการณ์ของเจ้าแล้ว เจ้าหน้าที่ที่มาร่วมงานฉลองที่ซงโจวก็มารวมตัวกันที่นั่น นั่นรวมถึงครอบครัวของเสี่ยวหยาพร้อมกับนายอำเภอของซงโจว”หยูหนิงหายใจลึก ๆ แล้วดูที่เฟิงหยูเองอีกครั้ง นางยังคงรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้านางคล้ายกับเสี่ยวหยาอย่างแท้จริง นอกจากไหล่แล้วก็ไม่มีความแตกต่างในเรื่องของลักษณะที่ปรากฏ นางรวบรวมสติและถอนหายใจก่อนที่จะพูดว่า “ได้โปรดช่วยพวกเขาด้วย ลุงฟู่และป้าฟู่น่าสงสารมาก”เฟิงหยูเองเข้าใจความรู้สึกของนาง หยูหนิงและเสี่ยวหยาสนิทกันมาก นางจะใกล้ชิดกับตระกูลฟู่มาก ในท้ายที่สุดนี่เป็นผลมาจากการที่นางไม่ได้ทำตามแผนอย่างถี่ถ้วน นางต้องรับผิดชอบต่อสิ่งนี้“ไม่ต้องห่วง” นางตบไหล่ของหยูหนิง “ข้าจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้”ขณะที่พวกเขากำลังพูดอยู่ พลเมืองก็เริ่มตะโกนว่า “เราขุดได้เจอแล้ว ! เราขุดเจอเด็กหญิง 1 คน ! ”ทุกคนวิ่งไปดู แต่พวกเขาเห็นทหารสองคนดึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากหิมะ เด็กหญิงคนนี้อายุน้อยมากและดูเหมือนจะอายุใกล้เคี
