ู้นี้และตะโกนด่าข้าหรือ ? ”ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากองค์ชายเหลียนที่โกรธที่สุดตวนมู่อันกัวกำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ นางไม่สนใจ นางยังหยิบผลไม้ชิ้นหนึ่งขึ้นมาและเริ่มกินเมื่อเผชิญกับคำถามนี้ ตวนมู่อันกัวก็กลอกตาของเขา เขามักจะรู้สึกว่ามีความโกรธมากมายที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาบอกองค์ชายเหลียนว่า “อย่าลืมว่ามันเป็นผู้ปกครองของเฉียนโจวที่สั่งให้เจ้ามาช่วยปกป้องทางเหนือ ถ้าซงโจวหายไป ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะอธิบายต่อผู้ปกครองของเจ้าอย่างไร!”“น่ากลัว น่ากลัวมาก ! ” องค์ชายเหลียนตบหน้าอกของนางพร้อมกับหน้าตาตกใจปรากฏขึ้น “ผู้ปกครอง ! ช่างไร้ยางอายอะไรเช่นนี้ ฮ่าๆๆ ! ” ทันใดนั้นนางก็เริ่มหัวเราะด้วยความเย่อหยิ่งที่แม้แต่ตวนมู่อันกัวก็อดไม่ได้ที่จะหลบเลี่ยงการถูกโจมตี “ผู้ปกครองของเฉียนโจว ผู้ปกครองคนนั้นพบว่ายากที่จะปกป้องตัวเอง เขายังมีเวลากังวลเกี่ยวกับตัวเจ้าได้อย่างไร ? ”“หืม ? ” ตวนมู่อันกัวตกตะลึง “คำพูดเหล่านั้นความหมายว่าอย่างไร” ผู้ปกครองของเฉียนโจวกำลังลำบากในการปกป้องตัวเอง องค์ชายเหลียนเป็นบ้าไปแล้วหรือ ?“ไม่มีความหมายมากนัก” องค์ชายเหลียนขดปากของนาง แล้วยืนขึ้น “ตวนมู่อันกัวคิดอย่างรอบคอบ ทำไมเรื่องของเส้นเลือดมังกรในเจียงโจวจึงถูกระงับ ? เหตุใดทหารทั้งหมดนอกจากผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์ชายผู้นี้จึงถูกดึงกลับไปยังดินแดนของเฉียนโจว คิดให้รอบคอบ องค์ชายผู้นี้จะไปหาสหาย ! ”หลังจากที่น
