รก็ตามนางเห็นว่าเฟิงหยูเองกางแขนเพื่อกอดบุตรของนางแล้ว ขณะที่ลูบหัวเด็กนางถามว่า “เจ้าชื่ออะไร ? ”เด็กสองขวบพูดไม่เก่ง พูดไม่ชัดว่า “เปาเอ๋อ, เปาเอ๋อ” เฟิงหยูเองอุ้มเด็กและนั่งที่ด้านข้างของซวนเทียนหมิง นางดึงขวดนมออกมาจากแขนเสื้อของนางบุตรของคนธรรมดาสามัญในสมัยโบราณจะมีนมวัวให้ได้อย่างไร เมื่อมารดาของเด็กเห็นเด็กหยิบขึ้นมา และเริ่มดื่มนางก็หวาดกลัวมาก ในทันทีความคิดอย่างที่อยู่รอบ ๆ “พิษ” ปรากฏขึ้น แต่หลังจากการเฝ้าดูอีกซักพักหนึ่งไม่นานเด็กก็ดูดีมีความสุขมาก จากนั้นนางก็สงบลงอย่างช้า ๆซวนเทียนหมิงเห็นว่าเฟิงหยูเองกำลังอุ้มเด็กและเล่นอย่างมีความสุข และเขาก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวเด็ก เด็กน่ารักมาก เมื่อซวนเทียนหมิงลูบหัวเขา เขาหันไปมองซวนเทียนหมิงและยิ้มให้ ทำให้ซวนเทียนหมิงรู้สึกลังเลที่จะดึงมือของเขากลับมาอาจเป็นเพราะฉากนี้อบอุ่นมาก แต่เจ้าของร้าน พลเมืองที่อยู่ไม่ไกลเกินไปรวมถึงลูกค้าจากร้านค้ารอบ ๆ ก็รวมตัวกันอย่างช้าๆ ไม่มีความกลัวแบบเดียวกันนี้อีกต่อไป ขณะที่พวกเขาเริ่มพูดคุยอย่างเงียบ ๆ“นั่นคือองค์ชายเก้าและองค์หญิงจี่อันใช่หรือไม่ ? ทั้งสองเป็นมิตรมาก”“ใช่ พวกเขาแตกต่างจากสิ่งที่ท่านผู้นำพูดมาก”“อย่าพูดถึงตวนมู่อันกัวอีกต่อไป ตอนนี้เขาเป็นผู้ทรยศต่อราชวงศ์ต้าชุน หากต้องการเรียกเขาว่าท่านผู้นำอีกต่อไป เราจะถูกลงโทษด้วยกัน”“หากพูดไป กองทัพของราชวงศ์ต้าชุนอยู่ในเมืองมานานแล้ว แต่
