รือสองปี และเจ้าสามารถพึ่งพาทุนสำรองสำหรับอีกสามถึงห้าปีข้างหน้า แต่ถ้าเจ้าขีดเส้นที่แตกต่างกับราชวงศ์ต้าชุน พลเมืองทั้งหมดจะต้องแทะนํ้าแข็งเพื่อความอยู่รอด”เมื่อเขานำเรื่องนี้ขึ้นมา เฟิงหยูเองก็เงยหน้าขึ้น เอนศีรษะเล็ก ๆของนางไปข้างหน้า นางถามเขาว่า “ไม่มีสิ่งใดที่จะเติบโตที่นั่นจริงหรือ ? เจ้าไม่สามารถคิดวิธีการบางอย่างได้หรือ ไม่ว่าในกรณีใดเราสามารถลองปลูกธัญพืชและผักได้”ซวนเทียนหมิงส่ายหัว “ข้าเคยเห็นนํ้าแข็งพุ่งเข้าหาปลา แต่ข้าไม่เคยเห็นใครปลูกนํ้าแข็ง นี่คือสิ่งที่ข้าไม่สามารถทำได้ เจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้ ? ”เฟิงหยูเองพ่ายแพ้ “ลืมไปเถิด ข้าไม่สามารถทำได้เช่นกัน ข้าไม่ได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับการเกษตรเลย” แต่นางรู้สึกหดหู่ใจ หากนางรู้เกี่ยวกับการย้ายถิ่นก่อนหน้านี้นางจะต้องเรียนวิชาวิชาการที่หลากหลาย คงจะดีถ้านางใช้เวลาหนึ่งปีในโรงเรียนเพื่อเกษตรกรรมซวนเทียนหมิงไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาแค่รู้สึกว่าหัวเล็ก ๆ ถูกับหลังของเขา นางนุ่มและน่ารักเป็นอย่างมาก เขาแค่อุ้มนางไปตามทางผ่านถนนหลังหนึ่งในเมืองกวนโจว เขาจะชี้ไปที่ร้านค้าบนถนนเป็นครั้งคราว และบอกกับเฟิงหยูเองว่า “ดูสิ สิ่งเหล่านั้นถูกสร้างขึ้นด้วยเงินที่ราชสำนักมอบให้ มีสำนักศึกษา, โรงหมอ, ร้านค้าสมุนไพรทางการแพทย์ และโรงแลกเงิน จำนวนของความเอาใจใส่ และความพยายามที่เสด็จพ่อนำมาสู่สามมณฑลทางภาคเหนือนั้นไม่น้อยไปกว
