” เขายอมรับว่าเขาไม่สามารถเอาชนะนางได้ด้วยคำพูดและได้แต่ยอมรับความพ่ายแพ้เท่านั้น “เอาล่ะ ข้าจะอุ้มเจ้าเอง”“อืม” นางโอบแขนของนางรอบคอและเอนซบไหล่ของเขา ลมหายใจที่อบอุ่นของนางทำให้เขารู้สึกคัน “ซวนเทียนหมิง ข้าคิดถึงเจ้า” เสียงของนางเบามาก และทำให้เขารู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อยซวนเทียนหมิงถอนหายใจยาวและส่ายหัว “เจ้ารู้ว่าเจ้าจะคิดถึงข้าแต่เจ้าก็ยังวิ่งหนีมา ข้ากังวลจริง ๆ ว่าจะมีสักวันที่ข้าจะผูกเจ้าไว้ไม่ได้ เจ้าจะวิ่งไปทั่วโลก และข้าจะหาเจ้าไม่เจอ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขาใช้แก้มของเขาถูหน้าผากนาง จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว หน้าผากของผู้หญิงคนนี้เย็น เขาจึงเอื้อมมือไปข้างหลังและวางหมวกบนหัวของนาง “ใจเย็น ๆ หน่อย แค่อยู่ข้างข้า เชื่อใจข้า สามีจะมีชัยเหนือมณฑลทางภาคเหนือที่ตํ่าต้อยและเฉียนโจวอย่างแน่นอนและพวกมันจะถูกส่งมอบให้เจ้า”เฟิงหยูเองยิ้มอย่างสดใส และถามเขาว่า “คำพูดขององค์ชายของราชวงศ์ต้าชุน หรือผู้ปกครองของเฉียนโจวสำคัญกว่า ? ”ซวนเทียนหมิงเงยหน้าขึ้นมอง “ตราบใดที่เฉียนโจวยอมรับตนเองในฐานะรัฐบริวารของราชวงศ์ต้าชุนไม่มีการเปรียบเทียบกันมากนัก”นางจ้องเขม็ง “จากนั้นเมื่อมอบให้ข้าแล้ว มันจะไม่กลายเป็นรัฐบริวารของราชวงศ์ต้าชุนอีกต่อไป”“หืม ? ” เขางงงวย “ราชวงศ์ต้าชุนมีทรัพยากรมากมาย แต่เฉียนโจวเป็นดินแดนแห่งธารนํ้าแข็ง ไม่สามารถผลิตอาหารได้แม้แต่เม็ดเดียว เจ้าสามารถให้การสนับสนุนเป็นเวลาหนึ่งห
