็ยุติธรรม”เขารู้สึกว่ามันยุติธรรม แต่ซวนเทียนหมิงไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น ในขณะที่เดินเขาก็เจรจากับหญิงสาวทที่ขี่หลังของเขา “เจ้าไม่ได้เอาเท้าของเจ้ามาด้วยเมื่อเราออกมาหรือ ? การเดินเป็นเรื่องที่ดี เจ้าสามารถออกกำลังกายได้ด้วย”เฟิงหยูเองส่ายหัวของนาง “ชีวิตประกอบไปด้วยการอยู่นิ่ง ๆ”ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้ว “แนวคิดแปลก ๆ แบบนั้นคืออะไร ? ”“ต้องทำอะไร” คนบางคนสูญเสีย “เจ้าโตแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับการที่เจ้าแบกข้า ? ทุกคนบอกว่าผู้ชายควรแข็งแรงโดยเฉพาะองค์ชายอย่างเจ้าที่ควรจะสนับสนุนโลก เจ้าต้องสามารถยืนบนสนามรบและเตียงที่ดี เจ้าต้องสามารถถืออาวุธและอุ้มชายาของเจ้าได้ หากเจ้าไม่ได้รับการฝึกฝนตอนนี้ เจ้าจะไม่สามารถอุ้มข้าได้เมื่อถึงเวลาที่เราจะแต่งงานกัน”ซวนเทียนหมิงใช้กำลังยกคนบนหลังของเขาสองสามครั้ง “อืม เจ้าหนักไปหน่อย ยังมีเวลาอีกหนึ่งปีจนกว่าเจ้าจะอายุถึง ถ้าเจ้ากินแบบนี้ต่อไป องค์ชายผู้นี้จะไม่สามารถแบกเจ้าไหวจริง ๆ ”“นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าต้องฝึกให้มากกว่านี้” นางตบไหล่ “ถ้าเจ้าไม่สามารถอุ้มชายาของเจ้าได้ องค์ชายหยูผู้มีศักดิ์ศรี แม้ว่าเจ้าจะไม่อยากได้หน้า แต่เสด็จพ่อก็ยังอยากได้หน้า ในอนาคตเจ้าจะต้องแบกรับภาระในการปกครองอาณาจักร ตอนนี้เจ้าแค่แบกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่เจ้าก็เถียงกับข้าแล้ว”ซวนเทียนหมิงงงงวย “มีใครโต้เถียงกับเจ้าหรือ ? ”“ถึงกระนั้นเจ้าก็ไม่ได้ทำอะไร และไม่เต็มใจที่จะทำ”“ตกลง
