กันที่นี่” อาจารย์ลู่พูดอย่างรวดเร็ว สั่งการเสร็จแล้วก็หันหลังจากไป
หลี่ลี่รู้เส้นทางไปเขาเสือคำรามนานแล้ว จึงหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทาง ศิษย์สองสามคนรวมตัวกัน แต่ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีท่าทีผ่อนคลายเหมือนก่อนหน้านี้
เดินทางกว่าหนึ่งชั่วโมง เขาเสือคำรามปรากฏอยู่ไกล ๆ เบื้องหน้าทุกคน หลี่ลี่จึงเข้าใจถึงความน่าสะพรึงกลัวของเขาเสือคำราม
มองไปไกลสุดสายตา เบื้องหน้าล้วนเป็นต้นไม้สูงใหญ่ ป่าดงดิบผืนหนึ่งปกคลุมทั้งยอดเขา
ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ยิ่งรู้สึกถึงความเล็กจ้อยของตัวเอง มาถึงใกล้ ๆ เห็นเรือนยอดขนาดมหึมาบนเขาเสือคำรามบดบังท้องฟ้า เถาวัลย์ขนาดเท่าเอวคนพันเกี่ยวกันไปมา ราวกับตาข่ายใหญ่คลุมอยู่เบื้องบน ดูคล้ายก้นทะเลลึก แสงสว่างแทบไม่อาจส่องผ่านเข้ามาได้
พื้นดินเต็มไปด้วยหญ้ารกสูงถึงเอว บางแห่งหญ้าสูงท่วมหัวคน แม้แต่ก้าวเดียวก็ยากลำบากยิ่งนัก
ในป่าเขามีเสียงคำรามของเสือดังมาเป็นครั้งคราว กระทั่งก่อให้เกิดลมแรงพัดหญ้ารกรอบข้างดังสวบสาบ
ที่นี่ยังไม่ใช่เขาเสือคำรามที่แท้จริง ต้องเดินหน้าต่อไปอีกหลายลี้ เข้าสู่ป่าดงดิบที่แท้จริงจึงจะนับว่าได้เข้ามาจริง ๆ
มาถึงหน้าเขาเสือคำราม ทางเดินบนภูเขาก็สิ้นสุดลง มีต้นไม้ใหญ่ที่ตายแล้วต้นหนึ่งขวางทางอยู่
ศิษย์ทั้งหมดแยกย้ายกันไปทันที ชั่วพริบตาก็หายไปไร้ร่องรอย แม้แต่จะหาก็ยากยิ่งนัก
หลี่ลี่กำลังจะเดินไปข้างหน้า ทันใดนั้นหางตาของเ
