ในเวลานี้ หลินหม่านซาง ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดจุกจิกของคนเหล่านี้เลย
เขาจ้องมองไปที่หานชิงอวี่ และเผยรอยชื่นชมออกมา แต่ก็รีบปิดบังอย่างรวดเร็ว
“หมอหาน ผมมีประชุมต่อ ขอตัวก่อนนะ ต่อไปนี้ที่โรงพยาบาลเรา ใครก็ตามที่หาเรื่องคุณนั่นเท่ากับหาเรื่องผม หลินหม่านซาง!”
ทันใดนั้น หลินหม่านซาง ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบร้อนจากไป
เรียกได้ว่า มาเร็วไปเร็ว
“นี่ ๆ พวกนายว่าคุณหมอหลินเป็นอะไรไป”
“ฉันว่าเขาวันนี้ดูแปลกๆ ไปนะ… ระวังตัวกันด้วยล่ะ!”
“ชู่!!! อย่าพูดพร่ำเพรื่อ คณบดีมา!”
“…”
ทุกคนมองตามหลังหลินหม่านซางที่เดินจากไป
ยังไม่ทันได้คุยกันสักประโยค ก็มีเสียงเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
ณ เวลานั้น ทุกคนต่างรู้สึกว่า วันนี้ออกจากบ้านคงลืมดูฤกษ์งามยามดี
หลังจากที่เสียงเตือนดังขึ้นไม่ถึงสองนาที ฉินซานไห่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวก็ปรากฏตัวที่ห้องทำงานของพวกเขา
เขาเหลือบมองไปรอบ ๆ และสายตาก็หยุดลงที่หานชิงอวี่
“คณบดี! สวัสดีตอนบ่ายครับ!”
“คณบดี สวัสดีครับ…”
“…”
ระหว่างที่ฉินซานไห่เดินเข้าไปในห้องทำงาน เสียงทักทายจากผู้คนก็ดังขึ้นรอบทิศ
“คณบดีครับ!”
“คณบดีฉินครับ!”
หานชิงอวี่และอิงชื่อจ้ง เห็นฉินซานไห่เดินตรงมาที่พวกเขา จึงรีบกล่าวทักทายด้วยความเคารพ
“เสี่ยวหาน ซื่อจ้ง! ฉันเพิ่งกลับมาจากกรมตำรวจ และจัดการเรื่องข้อพิพาททางการแพทย์กับเรื่องของเจี๋ยเป่าเรียบร้อยแล้วนะ!”
“ต่อไปนี้ พวกนายทำงานที่โรงพยาบาลเราได้อย่างสบายใจแล้ว!”
