ร่างกายของเป่ยฟูหรงเซไปมาเกือบจะล้มลงพื้น ถ้วยบนโต๊ะตกลงบนพื้นทำให้เป่ยจื่อส่งเสียง “หือ” ออกมา เสียงที่ดังกึกก้องยิ่งทำให้เขากังวล “เป่ยฟูหรง ! เปิดประตู ! ”เป่ยฟูหรงทรงตัวแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ นางทรงตัวได้แล้วพูดว่า “หยุดเคาะ แม้ว่าเจ้าจะเคาะ ข้าก็ไม่เปิดเลย ! ” เสียงของนางฟังเหมือนในอดีต อย่างไรก็ตามนางต้องบังคับเสียงของนางและใช้ความพยายามอย่างมากในการตะโกน “อย่ารบกวนข้า ข้าอยากนอน ไปได้แล้ว ! ”คำพูดของนางนั้นหยาบคายมาก แต่สิ่งนี้ฟังดูคล้ายกับว่าเสียงที่เป่ยฟูหรงพูดกับเป่ยจื่อ ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยมาก เพียงแค่พูดพึมพำว่า “เจตนาที่ดีไม่ควรได้รับการตอบแทนในรูปแบบนี้” แล้วเขาก็ออกไปเป่ยฟูหรงถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ของนาง จากนั้นนางก็รู้สึกว่ามีรสหวานคาวขึ้นมาจากอกของนาง แม้จะพยายามอย่างหนักหน่วงที่จะเก็บเลือดบางส่วนก็ยังไหลออกมาจากปากของนาง“ด้วยความทุกข์ทรมานแบบนี้ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถอยู่รอดได้ถึง 6 วัน” นางถอนหายใจอย่างขมขื่นและประคับประคองตัวเองกลับไปที่เตียงก่อนนอนหลับอย่างไรก็ตามสิ่งนี้ไม่ได้อยู่ได้นาน เมื่อผ่านเที่ยงคืนไป 10 นาทีเสียงเหยี่ยวกลับมาอีกครั้ง เป่ยฟูหรงลืมตาของนางอย่างช้า ๆ และความเกลียดชังปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง แต่ถึงแม้ว่านางจะรู้สึกเกลียดชัง นางก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องปีนขึ้นจากเตียงและสวมเสื้อผ้าของนางอย่างเงียบ ๆ นางยังสวมหมวกไม้ไผ
