ในอุโมงค์แคบและไม่มีที่สิ้นสุด เสียงที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันทำให้ทั้งสามคนหยุดนิ่ง พวกเขาต่างให้ความสำคัญกับเสียง พวกเขาสังเกตเห็นว่าเสียงมาจากด้านหลัง แต่ระยะทางไม่ชัดเจน และเสียงก้องดังก้องดำเนินไปอย่างไม่มีสิ้นสุด แต่เสียงดูเหมือนจะดังขึ้นและดังขึ้น
องค์ชายเหลียนเป็นคนแรกที่กลัวตัวสั่น และถามว่า “นี่เสียงอะไร?”
เฟิงหยูเองและบานซูมองหน้ากัน รับข้อความจากดวงตาของอีกฝ่ายหลังจากนั้นไม่นานเฟิงหยูเองก็พูดด้วยเสียงสงบ อย่างไรก็ตามสิ่งที่นางพูดทำให้คนรู้สึกไม่สงบ นางพูดว่า “ถล่ม”
“อะไรนะ ? ” ใบหน้าขององค์ชายเหลียนซีดทันที สำหรับคนที่โตขึ้นในโลกที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและน ้าแข็ง นางจะไม่เข้าใจความหมายของถล่มได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้นมันเกิดขึ้นเมื่อพวกเขาอยู่ในพื้นที่นี้ หากมีหิมะถล่มขึ้นด้านบน พวกเขาจะไม่ถูกฝังทั้งเป็นหรอกหรือ ?
“รีบไปเร็ว” เฟิงหยูเองเป็นคนแรกที่ตอบโต้ ขยับขาของนางให้วิ่ง ขณะที่นางเริ่มวิ่ง มีเสียงฟ้าร้องที่มาจากด้านหลังซึ่งใกล้เข้ามามากขึ้น
บานซูวิ่งอย่างเงียบ ๆ แม้กระนั้นองค์ชายเหลียนรีบจับเขาไว้ “รอก่อนรอข้าด้วย” เขาไม่สามารถหลุดพ้นได้และลากองค์ชายเหลียนหลบหนีเพื่อชีวิตของเขาเท่านั้น
ราวกับว่าทั้งสามกำลังข้ามสะพานที่หัก ทุกย่างก้าวพวกเขาเสียงดังขึ้นเล็กน้อย พวกเขาจะรู้สึกว่าหินค่อย ๆ ตกลงมาจากเหนือศีรษะ ฝุ่นเริ่มอุดอุโมงค์ เพิ่มความยากลำบากในการหลบหนี
องค์ชายเหลียนเริ่มไอ อาก
