งหยูเองพูดด้วยน ้าเสียงเบา ๆ “หยุดเถียงกัน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสำหรับการโต้เถียง ตอนนี้เราอยู่ที่นี่แล้ว นอกจากการไปต่อข้างหน้าไม่มีเส้นทางอื่น การหันหลังกลับก็เป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเราจะไปต่อ จะมีทางออกแน่นอน ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ข้าอยู่ที่นี่ไม่มีอะไรผิดพลาด”
แน่นอน ที่นั่นไม่มีอะไรจะผิดพลาด เพราะไม่ว่าอะไรเฟิงหยูเองก็มีวิธีช่วยชีวิต เป็นเพียงว่าถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่สำคัญ นางไม่ต้องการเปิดเผยความลับนั้น
องค์ชายเหลียนรู้ว่าคำพูดของนางไม่น่าเชื่อถือมากนัก ดังนั้นนางจึงอายเกินกว่า บานซูอุ้มนางต่อไป ลากไปตามขาที่อ่อนล้าของนาง พวกเขาเดินหน้าต่อไป แต่นางก็ค่อย ๆ ก้มลงข้างหลัง
เฟิงหยูเองมองย้อนกลับไปและถอนหายใจกับตัวเอง คนผู้นี้เป็นสมาชิกของราชวงศ์อย่างแท้จริง บางทีนางไม่เคยประสบกับความลำบากแบบนี้มาก่อนในชีวิตของนาง วันนี้นางวิ่งได้ไกลและมันก็อยู่ในพื้นที่เล็ก ๆการที่นางจะเหนื่อยเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นนางจึงพูดกับบานซู “เจ้าอุ้มนางต่อไป ! ”
บานซูส่ายหัว เขาไม่ต้องการ !
“บานซู” นางพูดกับเขา “ถ้าเจ้าอุ้มนางไว้ เราก็สามารถเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น”
อย่างไรก็ตามบานซูก็ถามว่า “ถ้านางเป็นสายลับล่ะ ? จะเป็นอย่างไรถ้านางล่อลวงพวกเราให้อยู่ที่นี่เพื่อรอให้ตวนมู่อันกัวจับเราขอรับ ? ”
ด้วยคำพูดเหล่านี้องค์ชายเหลียนสูญเสียมันไปก่อนที่เฟิงหยูเองจะพูดผู้หญิงที่ดูเหมือนจะกำลังจะตายจากความเหนื่อยล้า
