นที่เก็บไว้ในศาลาเซียนจื่อขอรับ ท่านผู้นำดูก่อนขอรับ”
ตวนมู่อันกัวพยักหน้าให้บ่าวรับใช้นำภาพเขียนมา เฟิงหยูเองมองไปข้างหน้าตั้งใจว่าจะเปิดเผยตัวเอง นางต้องการให้ตวนมู่อันกัวมองเห็นอย่างชัดเจน
ภาพวาดทั้งสามนั้นแยกกันเป็นสามรูป บ่าวรับใช้ที่อยู่ตรงหน้าตวนมู่อันกัว เด็กผู้หญิงในภาพเขียนมีการแสดงออกที่สงบและเป็นธรรมชาตินางไม่ยิ้ม นางไม่เศร้าและมันก็เหมือนกับว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับนาง นางงามจริง ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ความงามที่ละเอียดอ่อนและมีเสน่ห์นางกลับเป็นเหมือนดอกไม้น ้าแข็งแทนความเยือกเย็นที่เกิดจากหัวใจของนาง
จากนั้นเขาก็มองไปที่เฟิงหยูเองยืนอยู่ข้างหลังองค์ชายเหลียน และเห็นว่าพวกเขามีหน้าตาเหมือนกัน มันเป็นเพียงแค่ว่ามันดูฉลาดและโกรธเล็กน้อยกว่าในภาพวาด แต่นี่คือความแตกต่างระหว่างคนที่มีชีวิตและภาพวาด นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก
ตวนมู่อันกัวขมวดคิ้วของเขา ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะเป็นเสี่ยวหยาจากภาพวาด ทำไมเขาถึงรู้สึกว่านางดูเหมือนเป็นคนที่จุดไฟในวันนั้น ? เขาถามบ่าวรับใช้ที่กลับมา “ภาพเหล่านี้ถูกเก็บไว้ในศาลาเซียนจื่อใช่หรือไม่ ? ”
บ่าวรับใช้พยักหน้า “ขอรับ ภาพเหล่านี้เป็นภาพเขียนของบุตรสาวตระกูลฟู่ที่นำมาจากศาลาเซียนจื่อ ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้เองที่เห็นภาพแล้วนำออกมา พวกเขายังทำเครื่องหมายวันที่ไว้ด้วยขอรับ”
ตวนมู่อันกัวเหลือบมองไปที่วันที่แล้วไม่ได้ถามต่อ เขาเห็นว่าภาพเหล่านี้เป
