ร้างพระราชวังของเจ้าเองและเริ่มพาอนุเข้ามารวมถึงผู้มีความสามารถ เจ้าตั้งใจจะบอกเฉียนโจวว่าเจ้าจะประกาศตัวเองเป็นฮ่องเต้หรือไม่ ? ตวนมู่อันกัว เจ้าเรียกตัวเองว่าเป็นเจ้าหน้าที่ แต่เจ้ากำลังพยายามขโมยคนจากองค์ชายผู้นี้ เจ้าไปเอาความกล้ามาจากที่ไหน ? ”
องค์ชายเหลียนจับมือของเฟิงหยูเอง และเฟิงหยูเองรู้สึกว่ามือของผู้หญิงคนนี้นิ่มมากจริง ๆ ราวกับว่าไม่มีกระดูกและทำจากปุยนุ่น การจับมันให้รู้สึกสบายมากและนางอดไม่ได้ที่จะจับมันแน่นกว่านี้
องค์ชายเหลียนสังเกตเห็นสิ่งนี้และหันมามองนาง ท่าทางที่นางดุตวนมู่อันกัวก็ดูหายไปจากก่อนหน้านี้ทันที
เฟิงหยูเองคิดว่าผู้หญิงคนนี้มีรสนิยมของนางมาก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่นางพูดหรือสิ่งที่นางทำ พวกเขาทั้งหมดทำให้นางรู้สึกที่คุ้นเคย ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอีกสำเนาของตัวนางเอง หากนางไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์เฉียนโจว… น่าเสียดายที่นางเป็นสมาชิกของราชวงศ์เฉียนโจวนี่หมายความว่านางจะเป็นศัตรูในชีวิตนี้ ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ที่เฟิงจื่อหรูถูกตัดนิ้ว นางไม่ได้ตั้งใจจะให้อภัยทุกคนที่แซ่เฟิง
เมื่อคิดเช่นนี้นางพยายามดึงมือของนางออกโดยไม่รู้ตัว และองค์ชายเหลียนกันกลับมามองด้วยความสับสน ทันใดนั้นนางก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น“ตวนมู่อันกัว เจ้าสามารถลุกขึ้นได้ การเฉลิมฉลองจะดำเนินต่อไป อย่าทำให้…. เจ้าชื่ออะไร?”
เฟิงหยูเองเหลือบตามอง “เสี่ยวหยาเพคะ”
“ใช่แล้ว เสี่ยวหยา มา มาร้องเพลงและเ
