กับทุกคนในปัจจุบันว่าเฉียนโจวเก่งแค่ไหนทำให้พวกเขายืนอยู่ข้างหลังเฉียนโจว เขาได้พูดคุยเกี่ยวกับรากเหง้าและบรรพบุรุษของพวกเขาและกลับไปสู่อ้อมกอดของเฉียนโจว ถ้าเขาทำให้เกิดความยุ่งยากกับเรื่องนี้ เขาจะตบหน้าตัวเอง
ตวนมู่อันกัวสามารถปรับตัวได้โบกมืออย่างตรงไปตรงมา “องค์ชายสามารถไปได้พะยะค่ะ ! ” จากนั้นเขาก็เดินกลับไปที่ที่นั่งของเขา และนั่งลง และพูดกับองค์ชายเหลียน “เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ผู้นี้ไม่ได้คิดอย่างถี่ถ้วน ได้โปรดให้เวลาสองสามวันในการแก้ไขปัญหานี้” หลังจากพูดอย่างนี้แล้วเขาก็นึกขึ้นอีกสักครู่ว่า “ในความเป็นจริงกระหม่อมสร้างพระราชวังฤดูหนาวแห่งนี้เท่านั้น และเต็มมไปด้วยอนุเพื่อให้ฮ่องเต้ราชวงศ์ต้าชุนได้เห็น องค์ชายต้องทรงทราบว่ากระหม่อมไม่เคยมีความสุขกับราชวงศ์ต้าชุน”
องค์ชายเหลียนพยักหน้า แต่ไม่แม้แต่จะมองเขา นางพูดด้วยความสับสนว่า “ทำไมการแสดงถึงยังไม่เริ่มขึ้น ? ”
ตวนมู่อันกัวหัวเราะและโบกมืออีกครั้ง กลุ่มนักร้องและนางรำก็ออกมาทันที มันเป็นเพียงว่าเขาหันความสนใจของเขากลับไปที่เฟิงหยูเอง และเปล่งเสียงของเขาเพื่อถามว่า “ผู้หญิงคนนั้น เจ้าชื่ออะไร ? ตระกูลของเจ้าเป็นของใคร ? ”
เฟิงหยูเองตอบ “ตระกูลของหญิงสาวผู้ต ่าต้อยคนนี้อาศัยอยู่ในบ้านพักตระกูลฟู่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองซงโจว ข้าชื่อเสี่ยวหยาเจ้าค่ะ”
“เสี่ยวหยา, อืม” ตวนมู่อันกัวพยักหน้า และสั่งบ่าวรับใช้ด้านข้างของเขา
