นทุกปี เฉียนโจวอยู่ใกล้กับเรามากแต่น่าเสียดายที่มีบางบ้านที่เจ้าไม่สามารถกลับไปได้ นี่คือความเศร้าโศกของมณฑลทางภาคเหนือ”
สิ่งนี้ปลุกปั่นความโกลาหลและทำให้พลเรือนเริ่มร้องไห้ ในขณะที่พวกเขาร้องไห้ ก็มีคนตะโกนว่า “เราต้องการกลับไปที่เฉียนโจว ! เราอยากกลับบ้าน ! ”
ในทันใดนั้นเสียงตะโกนของพลเรือนก็ดังขึ้นและดังขึ้น และความพอใจบนใบหน้าตวนมู่อันกัวก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เฟิงหยูเองเหล่มองไปที่เกิดขึ้น และเห็นองค์ชายเหลียนมองที่ตวนมู่อันกัวใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความดูถูก
ในที่สุดการแสดงของนักเล่นมายากลก็เริ่มขึ้น
นักเล่นมายากลที่นำกลุ่มสาว ๆ เข้ามาในห้องโถงการแสดง มายากลที่น่าอัศจรรย์พร้อมการมุ่งเน้นที่น ้าแข็งเริ่มขึ้น มือวิเศษของนักมายากลทำให้ผู้ชมรู้สึกดีใจอย่างไม่รู้จบ
เฟิงหยูเองและผู้หญิงคนอื่น ๆ ไม่ใช่สมาชิกคนสำคัญ พวกเขาเพียงแค่ต้องยืนที่นั่นและสะบัดแขนเป็นครั้งคราว หรือหมุนไปสองสามครั้ง เช่นแจกันดอกไม้ พวกเขาต้องการที่จะช่วยให้นักเล่นมายากลสร้างบรรยากาศที่มีสีสัน
แน่นอนว่าจุดสำคัญคือหลังจากการแสดงจบลง อย่างที่ทุกคนคาดหวังตวนมู่อันกัวให้เด็กผู้หญิงเข้าแถวด้านหน้าถอดผ้าคลุมหน้าและประกาศชื่อของพวกนาง เช่นเดียวกับเมื่อเลือกนางสนม คนที่เขาสังเกตเห็นจะได้รับดอกไม้น ้าแข็ง คนที่ไม่ได้เลือกจะมีผ้าคลุมกลับมาโดยบ่าวรับใช้
ทุก ๆ ปีห้องโถงมายาหอจะส่งกลุ่มผู้หญิงออกมาหลังจากการแสดงเสมอ ตวนมู
