เฟิงหยูเองมองนางราวกับว่านางเป็นคนแปลก “เจ้าป่วยหรือ ? เจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่ข้าเพิ่งพูดหรือ ? ปลาในบ่อนี้มีราคาแพงหรือ มีการจำกัดจำนวนปลาที่สามารถจับได้จากทะเลสาบสี่สีในแต่ละปี นอกจากนี้พวกเขายังมีความสุขกับครอบครัวของราชวงศ์เฉียนโจวเท่านั้น สำหรับตวนมู่อันกัวในการจับปลาห้าหรือหกตัวในแต่ละปีนั้นค่อนข้างดี บ่าวรับใช้คนใดจะกล้ามาขุดพวกเขา ทั้งหมดนี้เป็นความลับ ความลับ เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ข้าไล่บ่าวรับใช้ทั้งหมดที่อยู่ใกล้เคียงไปแล้ว”
เฟิงหยูเองไม่เข้าใจ สิ่งนี้ถือว่าเป็นความลับหรือไม่ ? เสียงของการกระทำของนางสามารถได้ยินได้จากไกลจริง ๆ มีจุดใดบ้างที่จะฝังศีรษะของนางไว้ในทราย ?
นี่คือสิ่งที่นางคิด แต่นางยังคงใช้พลั่วเจาะอีกสองสามครั้ง ทั้งสองเดินกลับไปกลับมาและสามารถขุดหลุมได้อย่างรวดเร็ว เด็กหญิงมองเข้าไปในรู และกล่าวว่า “ในไม่ช้า หลังจากนี้เราจะสามารถหาน ้า และข้าจะเริ่มตกปลา”
“ตกปลา ? ” เอ่อ นางเป็นคนบ้าจริง ๆ เฟิงหยูเองคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนบ้าใช่หรือไม่
ในเวลานี้เสียงมาจากทิศทางที่นางมา ดูเหมือนว่าจะเป็นเซินหยูหนิงที่ตะโกน “เสี่ยวหยา ! เสี่ยวหยา ! ”
ราวกับว่านางได้พบกับการนิรโทษกรรมแล้ว นางก็โยนพลั่วทิ้งและชี้ไปที่ด้านหลังนางกล่าวว่า “มีคนเรียกข้าแล้ว ข้าต้องไปแล้ว”
หญิงสาวพยักหน้า “ไปเถิด อย่าให้พวกนางมาทางนี้ กลับไปเร็ว”
เฟิงหยูเองรีบกลับไป จนกระทั่งนางเห็นเซินหยูหนิง นางยังค
