งสงสัยว่าตัวตนของหญิงสาวนั้นคือใคร แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเกินไป เซินหยูหนิงพูดกับนางว่า “เราต้องไปเตรียมตัวแล้ว ท่านผู้นำรอไม่ได้แล้วและต้องการเห็นการแสดงของเรา เสี่ยวหยา ทำไมเจ้ามาไกลขนาดนี้กลับไปกับข้าเร็ว”
ทั้งสองกลับไปที่ศาลาหลี่ฮวน พี่สาวฉีบอกเด็กใหม่เกี่ยวกับสิ่งที่ต้องใส่ใจในระหว่างการแสดง เมื่อเห็นเฟิงหยูเองกลับมา นางถามด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ทำไมเจ้าถึงมาช้า ? ”
เฟิงหยูเองตอบด้วยเสียงเบา “ข้าเดินเพลินไปหน่อยเจ้าค่ะ พี่สาวฉีได้โปรดอย่าตำหนิข้าเลยเจ้าค่ะ”
“โอ้ ? ” ผู้หญิงคนนั้นเลิกคิ้ว “เจ้าไปไกลกว่านั้น เจ้าพบใครบ้างหรือไม่ ?”
เฟิงหยูเองไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วส่ายหัว “ไม่พบใครเลยเจ้าค่ะ”
“งั้นยืนอยู่ตรงนี้” น ้าเสียงของนางทำให้ผิดหวังเล็กน้อย
การแสดงนี้จะมีนักเล่นมายากล 3 คน และเด็กผู้หญิง 10 คนทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยด้านหลัง พวกเขาสวมเสื้อผ้าที่มีสีสัน ในขณะที่เฟิงหยูเองสวมเสื้อสีเขียว
ไม่นาน ทุกคนก็มาถึงทางเข้าด้านหลังของห้องจัดเลี้ยง ในเวลานี้เองที่เฟิงหยูเองก็เข้าใจสิ่งที่เรียกว่า “งานเลี้ยง 100 ครอบครัว”
