รื่องรายชื่อแก่ตวนมู่กันกัวอย่างไรดีขอรับ”
เฟิงหยูเองกางมือของนาง “แค่บอกเขาว่ารายชื่อถูกไฟไหม้ไปแล้ว”
ผู้พิพากษาหลู่สั่น ถ้าเขาพูดแบบนี้เขาจะถูกฆ่าทันทีหรือไม่
บานซูเทชาหนึ่งถ้วย แล้วกล่าวขณะจิบน ้าชา “พรุ่งนี้จะมีคนมากมายที่พระราชวังฤดูหนาว องค์ชายของเฉียนโจวก็มาเช่นกัน ไม่ต้องกังวลตวนมู่กันกัวจะไม่ทำให้ตัวเองดูโง่ที่จะเอาเรื่องกับเจ้า ทุกวันคือวันพิเศษหากเจ้าไม่สามารถซ่อนตัวต่อไปได้อย่างแท้จริง ข้าจะพาเจ้าออกจากเมืองด้วยตัวเอง” ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะส่งเจ้าไปตามทางของเจ้า
ผู้พิพากษาหลู่พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าต้องการให้เป็นเช่นนั้นขอบคุณมาก”
เฟิงหยูเองและบานซูไม่ได้อยู่ในห้องอีกต่อไป ทั้งสองนั่งเพียงครู่เดียวก่อนจะแยกทางกัน เฟิงหยูเองเดินตรงไปยังห้องโถงมายา ในขณะที่บานซูเก็บเป็นความลับมากและปฏิเสธที่จะบอกว่าเขาจะไปที่ไหน นางไม่ใส่ใจกับการเอาแต่ใจ เด็กเหลือขอคนนี้เริ่มมีความสามารถมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่จริงเขาสามารถทำให้ทุกอย่างจากเมืองหลวงไปทางทิศเหนือโดยไม่มีใครสังเกตเห็น มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะสามารถเข้าไปในพระราชวังฤดูหนาวได้ ตวนมู่กันกัว เจ้าไม่สามารถฉลองวันเกิดเจ้าได้อย่างไรก็ตามเจ้าไม่เคยคิดว่าองค์หญิงผู้นี้ไม่มีความตั้งใจที่จะให้เจ้าฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข
ซงโจวมีห้องโถงมายาเพียงแห่งเดียว และเพื่อแสดงให้กับผู้นำแห่งภาคเหนือ ภาพมายาที่เรียกไม่มีอะไรมากไปกว่าเทคนิคมายากลสมัยใ
