งหยูเองไปที่พระราชวัง หลังจากเลี้ยวไปเลี้ยวมานับไม่ถ้วน เสียงจากสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ค่อย ๆ ลดลงหลังจากพวกนางเข้าไปในลานเล็ก ๆ แล้วพวกเขาก็สามารถจัดการกับความโกลาหลได้ ยายส่งเสียง “เฮ้อ” และกล่าวกับนางว่า “ท่านผู้นำได้แสดงความโปรดปรานต่อเจ้าอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าลานแห่งนี้เป็นหนึ่งในอนุคนที่ห้าซึ่งเป็นที่ชื่นชอบมากที่สุดของท่านผู้นำอาศัยอยู่ ชีวิตของอนุคนที่ห้าสั้นเกินไปหลังจากอยู่ได้เพียง 2 เดือน จากช่วงเวลาที่ผ่านมาท่านผู้นำได้ห้ามไม่ให้เข้าลานนี้ เพื่อเป็นที่ระลึกถึงอนุคนที่ห้า ท่านผู้นำไม่เคยอนุญาตให้อนุคนอื่นเข้ามา” ขณะที่นางพูด นางพยายามอย่างดีที่สุดที่จะจับมือของเฟิงหยูเองเตือนนางว่า “จำสิ่งที่เจ้าพูดเมื่อคืนนี้หลังจากที่เข้ามาในพระราชวัง”
เฟิงหยูเองกล่าวด้วยน ้าเสียงที่รื่นเริง และเฉลิมฉลอง “ความเมตตาของท่านยาย เชี่ยนจินจะไม่มีวันลืมแน่นอนเจ้าค่ะ”
“โอ้ ! ” ท่านฮูหยินหลู่ก็กังวลเช่นกัน “เชี่ยนจินไม่เพียงแต่จำคำสอนของท่านยาย เจ้ามีเจ้านายคนนี้ด้วย ข้าเป็นผู้มีพระคุณที่อนุญาตให้เจ้าเข้าไปในพระราชวังของท่านผู้นำ”
เฟิงหยูเองหัวเราะเยาะตัวเองภายใน แต่ก็ยังพูดด้วยเสียงขอบคุณอย่างยิ่ง ทันใดนั้นนางก็หยุดและจับมือของท่านฮูหยินหลู่ “ท่านฮูหยิน เชี่ยนจินรู้สึกประหม่ามาก และอยากเข้าห้องน ้าเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้จักทางรอบ ๆพระราชวังแห่งนี้ ท่านไปส่งข้าได้หรือไม่เจ้าค่ะ ? ”
ท่านฮูหยินหลู่ตกตะลึง
