าง หลังจากคิดเล็กน้อย นางก็เข้าไป หลังจากใส่เสื้อผ้าของบ่าวรับใช้แล้ วนางก็กลับออกมา และพบว่านางกลายเป็นหนึ่งในบ่าวรับใช้ของพระราชวังของท่านผู้นำ
นางเดินไปที่วัดอย่างรวดเร็ว ผ่านทางเดินที่คดเคี้ยว นางไปถึงประตูพระจันทร์ นางหยุดกะทันหันโดยเจ้าหน้าที่หญิงสองคนที่มีความสามารถด้านศิลปะการต่อสู้ หนึ่งในนั้นถามนางว่า “เจ้ามาจากไหน ? “
เฟิงหยูเองตอบอย่างรวดเร็ว “บ่าวรับใช้คนนี้ได้รับคำสั่งให้นำแผ่นป้ายใหม่ของอนุมาเจ้าค่ะ”
“อนุคนใหม่หรือ ? ” ผู้คุ้มกันหญิงตะโกนอย่างเยือกเย็น “แท้จริงทุกสิ่งที่ไม่มีนัยสำคัญไม่มีความละอาย และจะเรียกตนเองว่าอนุหรือ” เมื่อพูดอย่างนี้นางยื่นมือออกไปที่เฟิงหยูเอง “ยื่นมือออก”
เฟิงหยูเองมีปัญหาในการแสดงออก และพูดว่า “ตอนนี้ยังไม่มีป้ายเจ้าค่ะ”
“ไม่มีป้าย ? หากไม่มีป้ายชื่อเจ้าจะมาทำอะไรที่นี่”
เฟิงหยูเองอธิบายอย่างรวดเร็ว “เนื่องจากอนุคนใหม่ที่เข้ามาในพระราชวังนั้นมีภูมิหลังที่ไม่ดีนัก ท่านผู้นำสั่งให้ทำป้ายชื่อ ท่านผู้นำแค่บอกบาวรับใช้นี้ให้มาบอกท่านฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ”
“โอ้ ? ” ผู้คุ้มกันหญิงสองคนสามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทั้งสองมองหน้ากัน และหนึ่งในนั้นถามว่า “อะไรคืออัตลักษณ์ของอนุคนใหม่”
เฟิงหยูเองถอนหายใจ และกล่าวว่า “เป็น…หลานของผู้นำ”
