คือใครกันแน่ ? นอกจากนี้นางนอนตรงไหน? ทำไมนางถึงรู้สึกราวกับว่านางไม่ได้สวมเสื้อผ้า ?
คำถามมากมายที่นางนึกถึง น่าเสียดายที่เฟิงหยูเองไม่สามารถให้คำตอบกับนางได้ นางอ้าปากค้างและพูดเบา ๆ ว่า “เนื่องจากเจ้าต้องการที่จะประจบกับตวนมู่อันกัวก็ใช้วิธีการที่ตรงที่สุด ความสนุกในการส่งบ่าวรับใช้มาคืออะไร หากมีใครปีนขึ้นไปบนเตียงนี้ มันควรจะเป็นเจ้า” หลังจากพูดอย่างนี้นางยกมือขึ้น และผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงขนาดใหญ่ปิดตาของท่านฮูหยินหลู่ ทำให้นางไม่เห็นอะไรนอกจากสีแดง
เฟิงหยูเองยืดร่างของนางออกมาและยิ้มอย่างแผ่วเบา จากนั้นนางก็เดินไปรอบ ๆ อย่างสบาย ๆ เมื่อนางมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดคุ้มค่าที่จะค้นพบ นางก็ไม่ล่าช้าอีกต่อไป วางมือขวาบนข้อมือซ้ายของนาง นางใช้มิติของนางเดินออกไป
เป้าหมายของนางคือวัดที่ซึ่งฮูหยินใหญ่อยู่ ยายคนนั้นเล่าให้นางฟังขณะพูดถึงกฎ เมื่อใดก็ตามที่อนุคนใหม่เข้ามาในพรราชวัง พวกเขาจะต้องไปที่วัดเพื่อไปคำนับท่านฮูหยินใหญ่ แต่ท่านฮูหยินใหญ่ไม่เคยพบพวกเขา ในที่สุดกระบวนการนี้ก็ถูกข้ามไป แต่มันกลับกลายเป็นบ่าวรับใช้ที่นำป้ายไปที่พระวิหารเพื่อให้ท่านฮูหยินใหญ่ดู
ลานที่เฟิงหยูเองถูกส่งไปนั้นพบกับบ่าวรับใช้คนหนึ่งที่กำลังจะไปวัดเพื่อส่งมอบแผ่นป้าย นางเดินตามออกมาจากนั้นก็ซ่อนตัวอีกครั้ง เมื่อนางไปถึงทางด้านหน้าของวัด นางก็ขยับตัวและทุบบ่าวรับใช้ จากนั้นนางก็ส่งแผ่นป้ายและคนเข้าไปในมิติของน
