ลุกขึ้น เตียงที่นางนั่งทำงานค่อนข้างยาก มันถูกปกคลุมไปด้วยผ้าห่มสีแดงและเป็ดแมนดารินคู่หนึ่งก็ตั้งอยู่ตรงกลางแม้แต่หมอนที่ทำจากหยกสีแดง และมันถูกปกคลุมด้วยขนหมาไม้ มันฟุ่มเฟือยอย่างยิ่ง
เฟิงหยูเองไม่รออีกต่อไปแล้วรีบนำท่านฮูหยินหลู่ออกจากมิติของนางแล้วโยนนางลงบนเตียง จากนั้นเฟิงหยูเองก็รีบถอดเสื้อผ้าของฮูหยินหลู่ออกหมด หลังจากคิดไปเล็กน้อย นางก็โยนพวกมันกลับเข้าไปในมิติของนาง จากนั้นนางวางฮูหยินหลู่ไว้ใต้ผ้าห่ม หลังจากทำทั้งหมดนี้ นางยื่นมือออกมาและกดจุดชีพจรที่ด้านหลังศีรษะของนาง หลังจากถูกกดสักครู่นางก็จะตื่นขึ้น
แต่หลังจากตื่นขึ้นมาเฟิงหยูเองใช้เข็มเงินในมือของนางเพื่อแทงจุดชีพรอย่างรวดเร็วบนร่างกายของนาง ท่านฮูหยินหลู่รู้สึกทันทีว่าร่างกายของนางมึนและนางก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป นอกจากนางไม่สามารถขยับได้ นางยังไม่สามารถส่งเสียงได้อีกด้วย แต่ดวงตาของนางยังสามารถกลอกไปมาได้ นางตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ นางจ้องมองที่เฟิงหยูเองอย่างไร้ความปราณี
นางต้องการถามเฟิงหยูเองจริง ๆ ว่านางเป็นใคร แต่นางไม่สามารถพูดได้แม้แต่คำเดียว แต่กังวลไปก็ไร้ความหมาย ในเวลานี้เฟิงหยูเองมองนางรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนาง รูปลักษณ์ของการควบคุมทุกอย่างก็คือโดยไม่ต้องจอง ไม่มีท่าทางของบ่าวรับใช้ที่ถูกขายโดยเจ้านายของนาง ?
ในที่สุดท่านฮูหยินหลู่ก็รู้ว่านางถูกหลอก แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงต้องการหลอกลวงนาง นาง
