นจะเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ นี่เป็นสามัญสำนึกและควรทำ ไม่ต้องกังวล ใต้เท้าหลู่และท่านฮูหยินจะกลับมาในเช้าวันพรุ่งนี้รถม้าของท่านผู้นำจะมาที่นี่เพื่อมารับเจ้า และพวกเขาจะพาเจ้าไปยังรถม้าเป็นการส่วนตัวแล้วเข้าไปในพระราชวังกับเจ้า”
เฟิงหยูเองพยักหน้า และยิ้ม “เจ้าค่ะ ในฐานะบ่าวรับใช้ข้าควรทำตามจนจบ”
ยายพูดต่อเนื่องเป็นเวลานานจนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น จากนั้นนางก็หาวและพูดกับเฟิงหยูเอง “เอาล่ะ เจ้าควรไปพักผ่อน ฟื้นฟูร่างกายและจิตใจเพื่อหลีกเลี่ยงการดูไม่ดีเมื่อเข้าไปในพระราชวัง”
เฟิงหยูเองยิ้มอย่างขมขื่นกับตัวเอง วันนี้ใกล้จะเริ่มแล้ว นางจะได้พักผ่อนเท่าไหร่ เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งนางเห็นว่ายายเดินไปที่ห้องด้านในโดยไม่รู้สึกออกนอกสถานที่ นางนั่งลงบนเตียงสามีภรรยาหลู่ใช้แล้วก็ถอดรองเท้าและถุงเท้าออก ก่อนนอนโดยไม่ล้างหน้า
เฟิงหยูเองไม่เข้าใจ หญิงชราคนนี้ลงเอยด้วยการเข้าไปในพระราชวังได้อย่างไร มู่อันกัวไม่รู้สึกรังเกียจเมื่อใช้คนประเภทนี้หรือ ?
เต็มไปด้วยความสงสัย นางถอยกลับจากห้องและปิดประตูก่อนที่จะนอนลงในห้องด้านนอกเพื่องีบสักครู่
หนึ่งชั่วยามต่อมานางงีบไปได้ไม่นานเพราะเสียงเคาะมาจากประตู เฟิงหยูเองลุกขึ้นอย่างไร้ประโยชน์ เสียงกรนจากยายดังมากและนางไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวภายนอก เมื่อเปิดประตูนางเห็นใต้เท้าหลู่และท่านฮูหยินหลู่เดินเข้ามาพร้อมกับความเหนื่อยล้า ผู้พิพากษาหลู่เห็นเฟิงหยู
